Eleutherofobie

Als zoveelste francofiele, intellectuele collaborateur in een flamingantische Mata-Hari-travestie, bereidt Brecht Arnaert in zijn jongste essay de verfransing van Vlaanderen méé voor : nu is hij er voorstander van dat de democratie volledig zou spelen en dat allerlei grendels in parlement en regering worden weggenomen die meerderheden aan banden moeten leggen. En hij doet de bewering van zijn baas Bart de Wever eer aan dat zijn partij, de N-VA, niet voor onafhankelijkheid gaat. Eigenlijk ligt het in de bedoeling de verfransing in de kaart te spelen, want ook Vlaanderen verfranst zienderogen omdat de teruggekeerde adel en juiverie nu Franstalig gekleurd personeel met een Parijs accent heeft meegenomen dat voor de sp.a stemt waar het (nog) niet voor de PS kan stemmen.

En tegen dat de federale kieskring er is, en nu ook in Vlaams-Brabant de politionele doodseskaders of Kapo's (Kamppolizei) direct geleid en gesteund zullen worden door een massa irreguliere Franse rechters (liever nog dan door de Vlaamse irreguliere handlangers, waar Parijs nooit helemaal zeker van is) bij het wegpesten van rechtgeaarde Vlaamsgezinden en het doodpesten van gewone argeloze Vlamingen die nog iets hebben dat Franstaligen van ze willen afnemen, zal er een aanzienlijke Franstalige of Frans stemmende minderheid in Vlaanderen zijn ontstaan die in het opnieuw unitaire Belgique de Franstalige veroveraars, pedofielen en plunderaars weer aan de macht zal helpen in een nog perversere schijndemocratie.

Tegelijk speelt Brecht Arnaert mee met de joodse makers van de conspirationistische Zeitgeistfilms, wier kringen blijkbaar ook achter de crop circles zitten die kennelijk bedoeld zijn als modellen van nieuwe Brasilia-achtige projecten voor onleefbare modernistische steden, waarin de joden gelukkig en de gojim slaaf zijn. La Brecht citeert natuurlijk graag joden want dat staat goed, maar concreet ziet hij, niet veel anders dan de conspirationisten van vandaag, en in bijna dezelfde bewoordingen als Alex Jones (die een joodse vrouw heeft), overal leugens. Het lijkt er nogal op dat Brecht ons gewoon bij de neus neemt.

Ik kan diegenen onder de vrijzinnigen en andere satanisten, al dan niet georganiseerd of regulier, die vrezen dat de vernieling van de gedachte van de leefbare samenleving in gevaar dreigt te komen, overigens geruststellen: het gebaar van de toetreding van Siegfriedheil Bracke tot de beweging en partij is wel degelijk goed te begrijpen als dat de N-VA gewoon meedoet, Bart de Wever niet het minst. Het is een farce. Het regent niet!

Met andere woorden: nu in sneltreinvaart de Vlamingen van een meerderheid tot een minderheid evolueren, ook binnen het Vlaamse gewest, speelt Brecht Arnaert de kaart van de francofonie door volledige democratie te eisen en het wegvallen van alle grendels op meerderheden, iets waar zij over uiterlijk twee decennia geen probleem meer mee zullen hebben. Hij bereidt dus eigenlijk de annexatie door Frankrijk voor.

Op te nemen op de verplichte lectuurlijst: De zaak Van Bellingen, van Marc Schoeters op de webstek van la Vanfraechem (link: http://victacausa.blogspot.com/2011/06/de-zaak-van-bellin... ). Deze auteur durft van de 20% van de Waarheid die hij ziet nog maar 20% te verwoorden. Voor het overige loopt hij mee met de politiek correcte waangedachte die, onder meer, inhoudt dat het publieke vertoog van het VB verwerpelijker zou zijn dan de maffieuze verborgen agenda van de vrijzinnige partijen. Hij neemt wel, op lovenswaardige wijze, de moeite om enkele uitwassen van de politiek correcte huichelaarscultuur aan de kaak te stellen: "Racisme en politieke correctheid vormen in wezen elkaars spiegelbeeld. Reeds jaren geleden toonde Robert Hughes in zijn boek ‘Culture of Complaint’ aan dat het hier fundamenteel om twee kanten van hetzelfde gedachtegoed gaat. Zowel een racist als een politiek correct “denker” gaan uit van een rigide zwart-wit-tegenstelling tussen een edele ingroup en een verwerpelijke outgroup." "Beiden zijn blind voor de oneindige complexiteit van een moderne samenleving, waarin niets helemaal zwart of helemaal wit is."

De maçonnieke praatbarak die de Kerk beschuldigt van wat zij door de vingers ziet voor eigen volk eerst, heeft kennelijk weer op grote schaal een actie op touw gezet: het woord kosmopolitisme moet opnieuw "salonfähig” worden in deze harde N-VA-tijden, waarin burgers ontdekken dat enkel het grote geld globalistisch is. Deze keer is Brussel Deze Week weer dienstig als ventilatieklep voor het "geveest" van de loge. Ik heb het dezer dagen nog op andere plaatsen gelezen: er wordt alweer gewerkt aan de mythe van het kosmopolitisme. Het woord kosmopolitisme betekent niet veel meer dan dat je tijd en geld zat hebt om te reizen en om van luxe te genieten en dat je ook je Poolse poetsvrouw nog onderbetaalt bovendien. Vooral Joden zijn kosmopolitisch, want die betalen graag Poolse poetsvrouwen onder, kan ik u uit eigen ervaring wel meegeven. Toegegeven: ik ken ook Marokkanen die Algerijnen onderbetalen. Maar dat zijn dan de neven van die Joden. Het zit écht wel in de familie.

Ook kan op dezelfde pagina van Brussel Deze Week (van donderdag 7 oktober 2010) waar het artikel staat waar de link hierboven naar verwijst, maar in de papieren versie, de quote niet ontbreken van VUB-onderzoeker Rudi Janssens die in La Libre Belgique, terugblikkend op de [Franstalige] berichtgeving naar het dalende aantal Vlamingen in Brussel, uitflapt dat "veel Nederlandstaligen [in Brussel] zich Brusselaar, eerder dan Vlaming" zouden voelen. Zulke boodschappen worden graag herhaald tot de onnozele schapen die zich in Brussel dagelijks als Üntermensch laten behandelen door de francofone en allochtone Übermensch, het zelf nog zouden geloven ook. Alsof je niet uitgerekend pas in Brussel goed te weten zou zijn gekomen wat Vlaming-zijn is, daar waar je in Genoelseldere of Zoutenaaie nog zou kunnen hebben geloven dat je kosmopoliet zou zijn. De definitie van wat je bent komt pas goed van de ander. 

Ik noch iemand uit mijn familie is ooit naar zijn mening gevraagd voor welke enquête of ‘bevraging’ ook, in al die jaren, decennia zelfs. En zou dat wel het geval zijn, dan zouden we, ingaand op de suggestieve dreigingen van de enquêteur en uit angst voor de franco-Belgische Securitate - gevreesder dan de geheipo van de sjah - zeker verklaard hebben dat ook wij er net zo over denken als de mensen met gezond verstand (gesundes Volksempfinden). Maar het is wel geweten dat zulke uitspraken door VUB-loge- of logeaanhorige onderzoekers zelfs niet gegrond worden op enquêtes, gevoerd met de revolver tegen het hoofd van de geënquêteerden, maar gewoon uit de duim gezogen door de enquêteurs zelf.

Omdat liegen van de vrijmetselarij nu eenmaal moet. Als vrijmetselaars open kaart spelen over hun agenda, worden niet zozeer pedofiele priesters op de brandstapel gezet maar wordt de club waarvoor onderzoeksrechter De Trwa loopt naar het vernietigingskamp gevoerd. Omdat mensen, als puntje bij paaltje komt, wel weten wat de ergste is van twee misdaden: pedofiele paster zijn, of vrijmetselaar.

De politie heeft een 25-jarige man neergeschoten in zijn ouderlijke woning in Putte bij Mechelen. Dat gebeurde nadat de ouders de politie hadden gebeld om hun zoon te kalmeren. In plaats van hulp kreeg Raphaël de kogel. Dat lees ik via deze link. Ook hier kom ik meer te weten.

Voorts lees ik in het artikel: ‘De zaken liepen echter anders. Verschillende politieploegen zakten af naar de villa van het doktersgezin. “De enige die met hem wat gepraat heeft, was zijn jongere broer. Raphaël zei dat hij de politie niet wou zien en dat ze weg moesten gaan. Ik ken mensen die gestorven zijn door de politie, waren zijn laatste woorden.”’ 

Zulke acties mogen de smerissen in la Belgique enkel met eigen volk eerst uitvoeren: tijd zat om jonge meisjes en oude mannen te pesten, maar ze weten dat, als ze beginnen in te hakken op door binnen- en buitenlandse veiligheidsdiensten beschermde allochtone gangsters, ze zwaar in de problemen geraken. Twee van het soort flikken dat het toch heeft geprobeerd, hebben overigens nog dekking moeten zoeken bij een dissidente politieke partij (de enige oppositiepartij die ertoe doet in het franco-Belgische honingrijk, anders zou die niet zo hoeven te worden bevochten) en hebben zich tot politicus omgeschoold.

Ook hier zal het gerecht de agenten, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, een al bij al milde tuchtmaatregel opleggen. Die zullen zij dan wellicht nog niet eens voor de helft moeten uitdienen.

Zulk een standrechtelijke executie voeren die agenten niet zomaar zonder bescherming uit. Zij waren er voorafgaandelijk waarschijnlijk al van verzekerd dat het speeltijd was en dat er op muizen mocht worden geschoten: eerst tegen de grond drukken en dan in het hoofd schieten, want anders overleeft hij het nog!

Dit zijn executies in de trant van Westland New Post (naar verluidt een dekmantel van de logestaatsveiligheid); denk daarbij maar aan schietoefeningen op burgers zoals de moord op de Vlaming (een Vlaming!, geen zielige Marokkaan of Italiaan!) Alfons Vandermeulen en zijn vriendin in Anderlecht door de nu in Brussel op vrije voeten lopende gangster Eric Lammers, in de vroege jaren tachtig.

Gelet op de algemene gezagsgetrouwheid van de media, zou het mij niet verwonderen dat er méér zulke gevallen zijn die niet eens de kranten meer halen. Het lijkt mij niet onwaarschijnlijk dat ook Bart Debiel zijn aandeel in dit soort liquidatie van eigen volk eerst heeft gehad. Misschien werd iemand als Bart Debiel bij wijze van waarschuwing, om niet te veel uit de biecht te klappen, wel zo hard aangepakt door het gerecht. Daarnaast is er het gegeven dat zijn allochtone ‘slachtoffers’ wellicht bescherming genoten van het Turkse maçonnieke bestel en dier internationale bondgenoten? De legaliteit ontwijkende ondernemers uit schurkenstaten (als Frankrijk, Ecuador, Turkije, Marokko, Italië, …) die moeten worden ontzien, krijgen in Brussel en, meer algemeen, in België vrij spel om misdadige activiteiten op touw te zetten. Het Belgische gerecht en de politie grijpen enkel in tegen de slachtoffers, wanneer die zich niet gewillig genoeg laten leegpersen.

De autochtone Belg, zeker de Vlaming (Üntermensch sinds 1830), is een muis voor de kat in het geglobaliseerde franco-Belgique.

D’après une étude de la VUB, les étudiants de langue française feraient mieux d’abord d’apprendre à lire en néerlandais.

Bruxelles – Les enfants francophones feraient mieux d’abord d’apprendre le néerlandais à l'école primaire et ensuite leur langue maternelle.  L’Expérience de l’apprentissage facile de la langue néerlandaise, sera utile plus tard pour le décodage de la langue française.  Ces informations sont contenues dans une dissertation de la VUB.

L'éducation multilingue a eu de plus en plus de succès en Communauté française de Belgique. Durant l’année scolaire passée, 249 écoles avaient participé, dont plus de 80 pour cent qui ont opté pour le néerlandais.  Cette année-ci, 20 viennent s’y ajouter.  Des écoles d’immersion, 28 sont situées dans la région de Bruxelles.

Dans les écoles élémentaires, 50 à 75 pour cent du programme d'études est en néerlandais.

Dans les écoles francophones, une des questions que l’on se demande est : dans quelle langue les enfants doivent-ils d'abord apprendre à lire ?  Charlotte Vandersmissen de la Vrije Universiteit Brussel a consacré sa thèse, supervisée par le professeur Piet Van de Craen qui est un expert en éducation multilingue, à ce sujet.

Selon eux, le résultat est évident et remarquable.  Il vaut mieux que les enfants francophones apprennent à lire à l'école primaire d’abord en néerlandais, puis dans leur langue maternelle, le français.

L'explication n'est pas si illogique, remarquent les chercheurs.  « Le français est, avec l'anglais, l’une des langues dites difficiles.  Cela signifie que le rapport entre ce qui est écrit et ce que nous lisons n'est pas sans ambiguïté. (…)  Les jeunes enfants qui apprennent à lire dans une langue comme le néerlandais ont leurs premières expériences avec une langue facile.  Par après, cette expérience servirait à décoder une langue difficile. »

Pour les auteurs, « cette étude est un bel exemple de la façon dont l'éducation multilingue sert à augmenter et élargir notre compréhension du processus d'apprentissage d’une langue par l’enseignement. »

Source : Brusselnieuws.be, « Franstalige kinderen leren het best eerst in het Nederlands lezen », article du 27 août 2010 

Nu de Franstalige onderhandelaars (PS, CDH en Ecolo) gevraagd hebben de dubbele meerderheden in Brussel af te zwakken en het zelfs gemaakt hebben voor te stellen de 80-20 regeling voor de financiering van respectievelijk de Franstalige en de Nederlandstalige gemeenschap in de hoofdstad om te buigen tot een 93-7-regeling, is het goed om te verwijzen naar wat Mark Grammens in 1990 heeft geschreven. In het licht van de huidige gebeurtenissen lijkt het een en ander mij relevant genoeg om eraan te herinneren, ondanks een afstand van 20 jaar in de tijd, kwestie van de continuïteit in de geschiedenis vast te stellen.

Federalisme ten dienste van de bestendiging van de Franstalige macht

“Pas na ‘Leuven Vlaams’ ontstond er geleidelijk een consensus tussen de Waalse nationale belangengroepen en partijen enerzijds en het Belgische Franstalige establishment anderzijds om een ‘unionistisch federalisme’ na te streven, dat paal en perk diende te stellen aan de Vlaamse macht die door beide, Wallonië en de in hoofdzaak Franstalige feitelijke leiding van het land, als een bedreiging werd aangevoeld. Beter dan de meeste Vlamingen zagen hun tegenstanders in dat als de Vlaamse massa in beweging kwam, zoals dat gebeurd was bij de strijd voor ‘Leuven Vlaams’, de Vlaamse Beweging haar doelstelling dreigde te bereiken en de machtsverhoudingen in België beslissend kon wijzigen. Dat diende koste wat het kost te worden verhinderd, en om dat te kunnen, werd handig gebruik gemaakt van de in Vlaanderen aanwezige federalistische strekking, die vrij plotseling salonfähig bleek te zijn geworden (waar ze vroeger voor ‘inciviek’ werd uitgescholden) en de ‘macht’ als het ware op een schoteltje aangeboden kreeg, - echter niet de macht om, voortbouwend op de dynamiek van ‘Leuven Vlaams’, Vlaamse veroveringen binnen te halen, maar de macht om te verhinderen dat de wet van het getal nog ooit, zoals in de kwestie ‘Leuven Vlaams’, in het voordeel van Vlaanderen zou spelen, kortom zij kregen de Belgische macht om de opkomende Vlaamse macht te fnuiken.

Sindsdien wordt van elke grondwetsherziening, elke staatshervorming, haast elke regeringscrisis zelfs, gebruik gemaakt om stukje bij beetje die Waals-Franstalige doeleinde van de tweede helft der jaren zestig te verwezenlijken. Men gunt de Vlaamse Beweging haar federalisme, maar uitsluitend op voorwaarde dat hierdoor de macht van de francofonie wordt versterkt en Wallonië er beter van wordt.” (blz. 33-36)

De ware betekenis van ‘inacceptable’

“Telkens als er een toestand wordt geschapen die voor hen voordelig is, noemen ze die vervolgens ‘onbespreekbaar’. Hoewel de Vlamingen, met behulp van wetgeving en rechtspraak, in Voeren vooruit gingen, maakten zij hiervan geen ‘onbespreekbare’ kwestie, integendeel: zij aanvaardden een wijziging van de wetgeving die de Franstaligen hadden geweigerd uit te voeren. Die wetswijziging is er gekomen, met instemming en actieve medewerking van de Vlaamse regeringspartijen. En nog veel meer ook. (blz. 51-52) Een grote strijd wordt zeer vaak gewonnen of verloren op wat de buitenstaander een ‘detail’ toeschijnt, maar dat, wegens de symboolfunctie die het vervult, het verloop van de strijd wezenlijk bepaalt. Staatslieden weten dat, en proberen de tegenstander steeds tot toegevingen te dwingen op een tot symbool verheven detailpunt. De demoralisering die op de toegevingen volgt, doet de rest.” (blz. 55-56)

“Daar staan wij, nu wij het nog moeten meemaken dat identiek dezelfde personen die destijds de leiding hadden van het Vlaamse verzet tegen de faciliteiten, thans, in een soort opwelling van boosaardige beginselloosheid, degenen zijn die de faciliteiten in de Belgische Grondwet laten opnemen. De tegenstander wint tweemaal: hij haalt veroveringen binnen, én hij compromitteert de Vlaamse staatslieden zo grondig dat er een algemene demoralisering intreedt en de weg wordt vrijgemaakt voor de volgende aanval en voor nieuwe Vlaamse toegevingen. Hij tast onze immuniteit aan, en hij weet wat hij doet.” (blz. 59-60)

Met twee maten meten

“Kunnen de Franstaligen in gemeenten waar zij de meerderheid der inwijkelingen vormen, dan geen rechten doen gelden? Hebben zij niet het democratische recht om het taalstelsel van hun dorp aan te passen aan hun wensen? Neen, want overal is het de natie of de deelstaat die het taalregime van de gemeenten regelt; nergens ter wereld ligt dit anders. De Engelstalige dorpen in de Franstalige autonome provincie Québec (Canada) genieten geen bescherming en zijn verplicht het Frans te gebruiken in al hun bestuursdaden. Wenst men te weten hoe de francofonie de gemeentelijke vrijheden op taalgebied eerbiedigt, dan volstaat het dat een Belgisch parlementariër de Franse taalwetgeving voor de twee departementen van de Elzas letterlijk en zonder daar iets aan te wijzigen, in de vorm van een wetsvoorstel aan het Belgische parlement voorlegt. Men zou er nogal van opkijken. Het Duits, dat daar immers nog in vele dorpen door een meerderheid van de bevolking gesproken wordt, is in de Elzas een verboden taal, waarvan geen gebruik mag worden gemaakt in het officiële verkeer. Geen woord Duits dus in een gemeenteraad; zou iemand wel Duits spreken, dan heeft de aanwezige gendarme de plicht dit aan de prefect van het departement te signaleren, die over de ernst van de zaak oordeelt en eventueel een sanctie oplegt aan de schuldige.” (blz. 61-62)

"Wenst men de sociale zekerheidswetten 'nationaal' (Belgisch) te houden, dan kan dat, zoals dat trouwens ook in sommige andere federale landen het geval is (niét echter in Zwitserland, waar de voordelen van de sociale zekerheid sterk kunnen verschillen van kanton tot kanton, en zelfs niet... in Frankrijk, waar de departementen van de Elzas over een sociaal zekerheidsstelsel beschikken dat nog grotendeels uit de tijd van Bismarck stamt en dat bijvoorbeeld wat de terugbetaling betreft enige procenten méér voordelen biedt dan het elders in Frankrijk vigerende stelsel), maar dan wel op voorwaarde dat inkomsten en uitgaven een regionale bevoegdheid worden, d.w.z. dat als het ene gewest de gewoonte heeft om méér ligdagen in de kliniek aan te bevelen dan het andere gewest, dit laatste daar  niet voor moet opdraaien."  (blz. 69)

“Moet er dan niet zoiets zijn als ‘solidariteit’? Jazeker, - solidariteit met de verdrukten. Solidariteit van de ondergeschikten met zijn meester is masochisme. Waarom zou Vlaanderen, tenzij uit masochisme, solidariteit moeten opbrengen met een volk dat Happart plebisciteert omdat hij erin slaagt de Vlamingen uit te dagen en bespottelijk te maken? Waarom solidariteit met een Franstalige Gemeenschap die imperialistische propaganda voert in Vlaanderen? Waarom solidariteit met de politieke partijen van Wallonië en Franstalig Brussel, die de verovering van Vlaams-Brabant in hun programma hebben staan? Waarom solidariteit met de gemeentebesturen van Brussel, die nooit de taalwet hebben toegestaan? Zulk een solidariteit staat gelijk met het zich verlustigen in de nederlaag en is een volk onwaardig.” (blz. 70-71)

Federalisme met drie: de isolering van de Brusselse Vlamingen

“Een federalisme met drie minoriseert beslissend de Vlaamse meerderheid, het levert Brussel uit aan de francofonie, het verbreekt de band tussen de Brusselse Vlamingen en de rest van Vlaanderen, en het biedt de francofonie een stevige uitvalsbasis voor haar niet aflatende ambitie om Vlaams-Brabant te verfransen.” (blz. 76)

“Ze hebben de laatste jaren in Voeren en Vlaams-Brabant bewezen hoe ze onwettige feitelijke toestanden kunnen scheppen, en vervolgens Vlamingen bereid vinden om die, in ruil voor ‘federalisme’ nog wel, formeel te erkennen. Dit dus is de voornaamste reden waarom Vlamingen nooit hadden mogen instemmen met de omvorming van Brussel tot derde gewest, ook niet als daar ‘waarborgen’ voor de Vlaamse minderheid aan verbonden waren. Straks zullen, volgens aloud gebruik, feitelijke toestanden, deze ‘waarborgen’ vanzelf ongedaan maken, en blijft er van de huidige staatshervorming nog slechts Brussel als Franstalig derde gewest over.

De enige mogelijkheid om dit alsnog te verhinderen, ondanks de omvorming van Brussel tot derde gewest, was geweest de invoering van pariteit op het niveau van de wetgevende macht, dat is de Brusselse Gewestraad.”  (blz. 77)

“De enige afdoende waarborg voor de Vlamingen in Brussel was het behoud van de nationale voogdij; gaf men die op door van Brussel een derde gewest te maken, dan was de enige overblijvende reële waarborg de invoering van de pariteit in de Gewestraad.”  [er is thans enkel enige pariteit in de Gewestregering, niet in de Gewestraad] (blz. 79)

““De Brusselse demografie ontwikkelt zich op een wijze die voor de Vlamingen niet gunstig is,” heeft Johan Leman, die daar iets van kent, immers terecht geschreven.” (blz. 80) “Voor zover nodig, wordt deze ontwikkeling trouwens actief aangemoedigd door de Brusselse gemeentebesturen, die er wel voor zorgen dat Vlamingen niet in aanmerking komen voor sociale huisvesting […], en de voorkeur geven aan Franstaligen en zelfs aan Waalse immigranten.” (blz. 81)

“De kern van de zaak is deze, en geen andere: bij deze staatshervorming hebben Vlamingen Brussel opgegeven. Tijdelijk krijgen ze in ruil voor aan de francofonie aldus bewezen diensten nog wat baantjes en dertig zilverlingen toegeworpen. Maar ze mogen zelfs daarin niet overdrijven: de Vlaamse ministers in de Belgische gewestregering beheren op dit moment tien procent van de Brusselse gewestbegroting.” (blz. 83)

BdW als nieuwe Martens en SB als nieuwe Schiltz: de inkapseling in het systeem van (dan gewezen) flaminganten

“Maar het ergste is wel, dat de neiging om geen rekening te houden met het staatsbelang, dat een dergelijke schuldenlast niet verdraagt, tijdens het jongste decennium zozeer tot de gebruiken van de Belgische oligarchie van belangengroepen is gaan behoren, dat er geen weg terug meer is, en dit regime derhalve regelrecht zijn eigen ondergang tegemoet gaat. […] Maar intussen gaat men er wel mee door, en wordt de driestheid waarmee de oligarchie van belangengroepen de staat plundert en onze welvaartskansen hypothekeert, met het jaar groter.” (blz. 96)

Uit: Mark Grammens, “Gedaan met geven en toegeven”, Davidsfonds, 1990, ISBN 9061525667, 9789061525660 

Maria De Berlangeer-Lichtert born on (December 17, 1957) is a Flemish accountant and politician, member of the municipal council of Jette for the Flemish nationalist party Flemish Interest (Vlaams Belang).

Se had been elected on October 8, 2006 as a municipal councillor for the Vlaams Belang in the Brussels town Jette.

1. The Hitler salute or difficulties with a cloak?

When taking the oath two months later, to the mind of some she gave the Hitler salute.

After the taking of the oath, the Centre for Equal Opportunities and Opposition to Racism (CGKR-CECLR) lodged a complaint, which made the Brussels court to bring it to court. ^[1] "She had a large cloak and held her arm slightly in a wider angle, to prevent the sleeve from slipping down" said the Vlaams Belang. "It is obvious that Mrs lifted her right arm diagonally up and that she did this deliberately and on purpose," stated the substitute, after having watched the video of the taking of the oath. "Such behavior can not go unpunished." ^[2]

De Berlangeer-Lichtert always denied the accusation and said she had lifted up her arm diagonally to prevent the cloak she wore to fall down from her shoulders.

She also said:

"I’m repulsed by the Nazi's, sir, and my husband is too. His mother was deported by the Germans, in the war. She only came back after many years. Meanwhile everyone already thought she was dead, because they deported her to Auschwitz. It took a very long time before we were able to go on holiday in Germany." "Everyone in my neighbourhood is shocked by the fact they dare to write something like this about me. Each year, I go to the celebration of the liberation, here in Jette. I descend from Flemish people from Anderlecht. My husband and I always were flamingants, and therefore I went to the Vlaams Belang. We always had been member of the Volksunie. That's all there is to say. I’m really sick of this." ^[3]

It makes Mr De Berlangeer to be a Holocaust victim of the second generation.

2. Abuse of an unproven accusation

Meanwhile, the accusations against De Berlangeer-Lichtert, made even before the court had ruled, were already used by Michael Zevi Freilich of the Flemish Jewish monthly magazine Joods Actueel (Jewish News), the mouthpiece of the Jewish community in Antwerp, to argue against Filip Dewinter of the Vlaams Belang, because of alleged links between his party and negationist and anti-Semitic circles. ^[4]

Using her right of reply in Joods Actueel (Jewish News) in response to an article in the magazine, referred to in the Flemish newspaper Het Laatste Nieuws (The News), De Berlangeer-Lichtert said to have a family background of victims of the occupation and to have no sympathy for Nazi ideology. ^[5]

3. Acquittal of the municipal councillor

The judge ruled there to be no proof in the case and the investigation also to have been made in a very summary way.

The prosecutor grounded the case for instance only on the video images which had been made of the oath.

Furthermore, the taking of the oath by De Berlangeer-Lichtert had been declared validly. ^[6] The Brussels Criminal Court held there was no evidence for it and she was therefore acquitted of the alleged making of the Hitler salute. "I’m happy a good verdict finally was given. For I have not done anything wrong," said a relieved Maria De Berlangeer.

"This has been the ninth time we were here," said her husband, Jean De Berlangeer. "For futility, for something not true. It’s exaggerated. If she hadn’t been a member of the Vlaams Belang, nothing would have happened." ^[7] On the website of their Brussels department, the Vlaams Belang complained that, once again, after this acquittal, the uselessness and superfluousness of the Centre for Equal Opportunities and Opposition to Racism had been proved.

"This centre, which puts itself out to fight alleged racism of the own people and meanwhile overlooks the real racism against our people, could better be shut down," said the Vlaams Belang.

"Let’s hope this will make an end to a vaudeville, whereby political opponents with misleading statements lodge complaints without any ground."

"It was enough for one sole clown of the PS to jab c'est le salut hitlerien, to ensure that a worthy representative could be harassed for months, had to travel nine times to the Palace of Justice and has been portrayed negatively in the media. And all this without any ground."

"The time has come by now for all those involved in this defamation campaign to be aware of how much damage and suffering they caused to the councillor and her family. Apologies to Mrs De Berlangeer-Lichtert on the occasion of the next council would be appropriated!"^[8]

The Centre for Equal Opportunities and Opposition to Racism, however, which had lodged the complaint to the prosecutor, was, by the mouth of its Director Jozef De Witte in Joods Actueel (Jewish News) unhappy that the court had ruled that, on the ground of the images, it could not be established the Hitler salute had been given.

Elie Ringer, Vice-Chairman of the Forum of Jewish Organizations, agreed with this statement.^[9]

4. Notes

1. Jelle Rits, Het Laatste Nieuws (the Flemish newspaper The News), October 20, 2007
2. tina de gendt, Drie maanden cel voor hitlergroet bij eedaflegging (Three months cell for hitler salute while taking the oath" in De Morgen (the Flemish newspaper The Morning), April 19, 2008
3. LVDK, VB-raadslid verweert zich, Nazisympathie? Ik vier elk jaar de bevrijding (Municipal councillor of VB defends herself, sympathy for the Nazi’s? Each year, I celebrate the liberation), in Het Laatste Nieuws (in the Flemish newspaper The News), December 6, 2006
4. Peter Gorlé, Joods blad wil dat VB neonazi's uit partij zet (magazine wants VB to ban [[neo-Nazi’s from party), in Het Laatste Nieuws (the Flemish newspaper The News), January 11, 2008:

   ""Dewinter always claims his party not be involved in antisemitism or neo-Nazism," says Editor Michael Zevi Freilich. "But in fact, many people in the ranks of the party glorify Nazism and Hitler." "If Dewinter is serious, he should throw out these people and apologize." Joods Actueel (Jewish News) referred to municipal councillor Maria De Berlangeer, who would have made the Hitler salute in 2006 [... ]."

5. Right of reply by Maria De Berlangeer, municipal councillor for the Vlaams Belang party in the Brussels municipality Jette, and answer by Guido Joris, head researcher for the dossier Vlaams Belang in Joods Actueel (Jewish News), Nr. 13 - Februari 2008 - Adar I 5768, blz. 15:

   "In Het Laatste Nieuws, was an article of your magazine in which was alleged, I would have given the Hitler salute, taking my oath as a municipal councillor in Jette.

   I’ve always denied this and truthfully declare that this (gesture) was due to my cloak. Nobody seems to believe me, despite the fact that neither I nor my parents have something to do with Nazism.

   We have friends of the Airborne Association who, each year, celebrate the liberation. Do you think I would be welcome there, if I had anything to do with Nazism? My husband can not tolerate Nazism, as a result of the atrocities done to his mother. Do you think he would remain married to me, if this were true? But I have had bad luck, as someone said in the court; I am a Vlaams Belang member. Because I fight against the degradation and Islamicisation of my native city."

   The laconic response of Guido Joris was:

   "Madam, I did an effort and carried out an experiment with a cloake and I established the cloak falls down even more while making the 'salute' you made, as would be the case if due to an ordinary oath."

6. Peter Gorlé, Joods blad wil dat VB neonazi's uit partij zet (Jewish magazine wants VB neo-Nazis out of party), in Het Laatste Nieuws ('The News), January 11 2008
7. De Berlangeer-Lichtert onschuldig in zaak hitlergroet (De Berlangeer-Lichtert not guilty in case Hitler salute) in Brusselnieuws.be (website Brussels News), June 20, 2008
8. Vlaams Belang gemeenteraadslid Maria De Berlangeer-Lichert vrijgesproken in absurd racismeproces op de webstek van Vlaams Belang Brussel (Councillor Maria De Berlangeer-Lichert acquitted in absurd racism process on the website of Vlaams Belang Brussels), 25.06.2008 10.48u
9. Joods Actueel (Jewish News), Nr. 18 - July 2008 - Tamuz 5768, p. 13

Hier volgt een fragment van een artikel op de blog van Guido Fonteyn, (vermeend) onafhankelijk journalist en essayschrijver, op de webstek van Le Vif.be (geplaatst op 8 augustus 2010?).  

 « [… ] Van Meerbeeck ne fait que confirmer et consolider le cliché qui voudrait que la collaboration fût un phénomène limité à la seule Flandre. Il se fourvoie complètement. La collaboration armée était plus importante en Wallonie qu’en Flandre. Témoin l’ouvrage Ils ont pris les armes pour Hitler, de l’historienne francophone Flore Plisnier, conseillère scientifique aux Archives du royaume. Les médias francophones ont d’ailleurs donné peu d’écho à ce livre, peut-être parce qu’il brise le stéréotype d’une Flandre sous l’emprise de la collaboration et d’une Wallonie ne comptant que des résistants. »

In het Nederlands vertaald, kan dat klinken als:   

"[… ] Van Meerbeeck kan alleen maar het stereotype bevestigen en versterken, dat wil dat de collaboratie een fenomeen betrof dat tot Vlaanderen beperkt was. Hij slaat de bal volledig mis. De gewapende collaboratie was veel belangrijker in Wallonië dan in Vlaanderen. Het boek “Te wapen voor Hitler” van de Franstalige geschiedkundige Flore Plisnier, wetenschappelijk adviseur bij het Rijksarchief; legt daar getuigenis van af. De Franse media hebben ook weinig aandacht aan dit boek besteedt, misschien omdat het breekt met het beeld van een Vlaanderen dat in de ban is van de collaboratie en van een Wallonië dat enkel uit verzetslui bestaat."

Via een omweg probeert Guido Fonteyn in Le Vif de Vlamingen ervan te overtuigen dat het noodzakelijk is Brussel - waar géén Vlaming zich nog thuis voelt, en waar er elke dag minstens één wordt dood- of weggepest - nog wat geld af te troggelen. Eerst moet de Vlamingen echter iets toegegeven worden. Het was snel duidelijk dat "grootmoedig" het amnestiedossier bovenhalen, niet tot het gewenste resultaat zou leiden. Er is een schrijnend gebrek aan Vlamingen die nog maar zouden weten waarover het gaat. Dus moest de Vlamingen op een andere manier worden wijsgemaakt dat Brussel voor hen belangrijk zou zijn. En vooral dat de Brusselse francofonie geld nodig heeft, dat het van de Vlamingen afgeperst moet krijgen. De Endlösung van de Schuldfrage, d.w.z. de kwijtschelding van een type - Vlaamse - pekelzonden waarvoor nergens anders ooit iemand beboet is, lijkt door bevriende intellectuelen van de rode zuil gelanceerd via de media en is goed om Vlaanderen zowel te stigmatiseren als om het borrelnootjes te gunnen die de uitbreiding en herfinanciering van Brussel zouden moeten doen slikken. Die strategie heeft echter niet gewerkt. De francofiele Fonteyn, die wel vaker de Franstalige kaart trekt, kent wél de te veel tot redelijkheid geneigde en soms nog te naïeve Vlaamse psychologie. Het verhaaltje over de oorlogscollaboratie kon hij ten bate van zijn Franstalige meesters/vrienden nog op een andere manier opnieuw gebruiken. Deze keer om toe te geven dat de Walen evenveel boter op het hoofd hebben, indien niet meer, dan de Vlamingen, waar het hun oorlogsverleden betreft. 

Hersenspoeling werkt. De Franstaligen schenen in hun arrogante overmoed hun eigen leugens nog te geloven, toen ze dachten dat alle Vlamingen zich wel zouden identificeren met fascisten en racisten. Het amnestiedossier bleek dus niet bruikbaar. De Vlamingen leven niet meer in 1945. 

Toch wekt het in herinnering brengen door Fonteyn van ook de Waalse schuld, bij de lezer de indruk dat hij geen verblinde francofiel kan zijn die tot het uiterste gaat, tot in het absurde, om de Franstalige agenda te verdedigen, met alle nodige leugentjes om slechtswil erbij. Maar tegen het einde van de rit, kom je ook hier weer, via een ‘redelijke’ trigger, uit op een verhaal dat obligaat neerkomt op: méér geld voor de verdere verfransing van Brussel en de uitdrijving van de Vlamingen aldaar.

De Fransman Vincent Reynouard, geboren in 1969, getrouwd en vader van 8 kinderen, is scheikundig ingenieur van opleiding, gevormd in het ISMRA (« Institut des sciences de la matière et du rayonnement atomique ») van Caen. Hij stelt zich onomwonden voor als een traditionalistische katholiek en steekt zijn ultraconservatieve politieke standpunten niet onder stoelen of banken. Belangrijker is dat hij in het openbaar, in de vorm van DVD’s en leesvoer, de canon van de geschiedschrijving over de Tweede Wereldoorlog in twijfel trekt. Hij is een van die onderzoekers die beweren ‘revisionist’ te zijn en als ‘negationisten’ worden bestempeld omdat zij niet geloven in het bestaan van de dodelijke gaskamers in de Duitse concentratiekampen.

In 2005 schrijft Reynouard een boekje van zestien bladzijden, getiteld « Holocauste? Ce que l’on vous cache » (“Sjoa? Dat wat voor u verborgen blijft”) dat hij naar de « syndicats d’initiative » (de Franse VVV-kantoren), musea en gemeentehuizen stuurt en waarin hij tegen de schenen van de academische geschiedschrijving schopt. Het Franse gerecht rekent met hem af.

In 2007 werd hij in eerste aanleg veroordeeld door de correctionele rechtbank van Saverne (Neder-Rijn) tot één jaar gevangenisstraf, een boete van € 10.000 en € 3.000 schadevergoeding aan de LICRA (« Ligue Internationale Contre le Racisme et l'Antisémitisme», de Internationale Liga tegen Racisme en Antisemitisme). In juni 2008 bevestigt het Hof van Colmar in hoger beroep de gevangenisstraf en veroordeelt hem tot € 60.000 (€ 20.000 boete + gedwongen publicaties en kosten). Ongehoord.

Aangezien Reynouard in België woont, vaardigt Frankrijk tegen hem een Europees aanhoudingsbevel uit om hem te dwingen de gevangenisstraf van één jaar, uitgesproken door het Hof van Beroep in Colmar, uit te zitten. In afwachting van zijn uitlevering aan Frankrijk, werd hij op 9 juli gevangengezet door de Belgische politie, wat de betrokkene ertoe brengt vast te stellen: “Als men niets beters weet te bedenken dan iemand met een afwijkende overtuiging op te sluiten, dan komt dit doordat men geen argumenten kan aanvoeren.”

Conclusie: een 41-jarige man, vader van 8 kinderen, zit momenteel opgesloten vanwege zijn geschiedkundig onderzoek. Vanwege de wet-Gayssot.

Deze wet, afgekondigd in het Staatsblad van de Franse Republiek op 14 juli 1990, verbiedt, in artikel 24bis, "de ontkenning (...) van het bestaan van een of meer misdaden tegen de menselijkheid, zoals bepaald in artikel 6 van het statuut van de Internationale Militaire Rechtbank [“Neurenberg-tribunaal”], bijlage tot het Verdrag van Londen van 8 augustus 1945. "

In mijn boek « Sarkozy, Israël et les juifs » (« Sarkozy, Israël en de Joden », Oser dire, 2009), heb ik eraan herinnerd dat deze draconische wet hevig is aangevochten door vooraanstaande personen zoals de Franse academica Simone Veil; de permanente secretaris van de Académie française, Hélène Carrère d'Encausse; de ministers Jean Foyer, Jacques Toubon en Alain Peyrefitte; de historici Henri Amouroux, Pierre Vidal-Naquet, Annie Kriegel, François Furet, Alain Besançon, Jacques Willequet en François Bédarida; de stichteres van het Onderzoeksinstituut Hannah Arendt, Chantal Delsol; de winnaar van de  Nobelprijs voor de Economie in 1988, Maurice Allais; de auteurs Michel Tournier, Louis Pauwels, Michel Houellebecq, Philippe Muray, Jean Daniel, Vladimir Volkoff, Michel Rachline en Alain Robbe-Grillet; de magistraten Philippe Bilger, Alain Marsaud en Raoul Béteille; de juristen Olivier Duhamel, Anne-Marie Le Pourhiet, Emmanuelle Duverger, André Decoq en Guy Carcassonne; de advocaten Jacques Vergès en John Bastardi Daumont; de filosoof Paul Ricoeur;  de humorist Bruno Gaccio; verdedigers van de vrijheid van meningsuiting zoals de oprichter van Verslaggevers Zonder Grenzen Robert Ménard (die de aanklacht formuleert dat het om een « gedachtepolitie » handelt) en Gabriel Cohn-Bendit; de journalisten Dominique Jamet, Delfeil de Ton, Alain Rollat, Albert du Roy, Philippe Tesson, Jacques Julliard en Ivan Rioufol; of nog de voormalige voorzitster van de Liga van de Mensenrechten, de geschiedkundige Madeleine Rebérioux. In het buitenland heeft de Amerikaanse taalgeleerde Noam Chomsky aangegeven er resoluut tegenstander van te zijn. Voor de Belgische fysicus en intellectueel Jean Bricmont, is “de wet Gayssot een juridische terugval van verschillende eeuwen”. Ook de presidenten Hugo Chavez en Mahmoud Ahmadinejad hebben deze repressie in strenge bewoordingen veroordeeld.

Het komt er voor ons nu op aan de vrijheid van meningsuiting daadwerkelijk te verdedigen en niet alleen theoretisch. Waarom horen we niemand openlijk het lot van Vincent Reynouard aanklagen? Wat doet Verslaggevers Zonder Grenzen, Amnesty International en Human Rights Watch? Geen media, Franse noch buitenlandse, hebben deze zaak verslaan. Deze stilte is ongewoon.

Als historicus en burger heb ik zelf beslist op te treden door via dit bericht te kennen te geven hoezeer ik geschokt ben door het feit dat men bij ons een man vanwege zijn opinie - hoe ongebruikelijk, ongerijmd en controversieel die ook is - in de gevangenis opsluit. Een dergelijke behandeling is Frankrijk en haar intellectuele traditie onwaardig. De wet hoort niet vast te leggen wat de historische waarheid is. In een vrije staat is die taak de geschiedkundigen toebedeeld. De wet-Gayssot, die de vrijheid van de onderzoeker beperkt, is in strijd met de opvattingen over een democratische staat: deze wet is boosaardig. Ik vraag er dan ook de onmiddellijke intrekking van.

Ik hoop dat ik al snel gezelschap van tientallen, honderden en duizenden anderen zal krijgen die niet onverschillig blijven bij dit schandaal dat het imago van Frankrijk ernstig schaadt en in strijd is met de geest van de Republiek.

Degenen die dit bericht met mij willen ondertekenen, kunnen hun naam en contactgegevens sturen naar dit adres: eugenie.blanrue@laposte.net. Niet om het religieuze, politieke of historische gedachtegoed van Reynouard Vincent te ondersteunen, maar om zijn recht dat te uiten te verdedigen. Zijn ideeën bestrijden kan via een democratisch, open, eerlijk en oprecht debat.

Wij wachten de handtekeningen tot het einde van de maand september in. Ondertussen, danken we u om dit bericht zo ruim mogelijk te helpen verspreiden.

Paul-Éric Blanrue,

Historicus

Stichter van de Cercle zététique,

Schrijver van "Sarkozy, Israël et les juifs" (Oser dire, 2009).

Oorspronkeljjke bron: En France, un écrivain, père de huit enfants, est incarcéré pour ses recherches historiques. Et la presse dite "libre" n'en dit rien !, webstek: www.lepost.fr, blanrue le 06/08/2010 à 23:43

Tom Naegels ergert zich in zijn opiniestuk, "Weg uit de Islamimpasse. Dit debat leidt nergens naar", in De Standaard van woensdag 4 augustus 2010 aan de manier waarop we over de islam debatteren: naast elkaar, zodat het nergens toe leidt. Met een paar simpele afspraken zou dat volgens hem veel beter moeten kunnen. Citaat uit het opiniestuk: "Wie zich ergert aan de manier waarop Franstalige Belgen in Belgische kranten schrijven over hun landgenoten die Nederlands spreken (en omgekeerd) kan zich voorstellen hoe geloofwaardig het is als een Vlaming of Nederlander, hoe intellectueel ook, het in één opiniestuk heeft over Afghanistan, Soedan, Marokko en het Irak der pre-islamitische tijden."   

Naegels gebruikt de beproefde tactiek van de (vooral linkse) Politiek Correcte Kerk, waarbij via omwegen toch nog het christelijke schuldgevoel van de Vlaming kan worden aangesproken, wanneer men dan toch niet kan vermijden dat gevoelige aspecten van de archetypische Franstalige Überintellectueel of van, in dit geval, de nobele Noord-Afrikaanse wilde, niet volledig onbesproken kunnen blijven. 

Het sijpelt dus bij de PC-Kerk door dat, behalve dissidente intellectuelen, nu ook gewone burgers, zoals ik en u niet, in het Vlaamse Gewest (buiten de Rand) lucht beginnen te krijgen van de racistische taal die over de Vlamingen in de Franse media wordt verspreid. Dus moet je de Vlamingen schaak zetten door, in casu en naar aanleiding van een specifiek debat, een goed woordje te doen voor één van de hechte, goed georganiseerde groepen veroveraars (de andere groepen zijn de Franstaligen en de onnoembaren) die Vlaanderen over zich heen krijgt, door die conquistadores alweer in de slachtofferrol voor te stellen en daarbij van de échte slachtoffers nog een keer te eisen dat zij zich zouden identificeren met de veroveraars vanwege een of ander probleem waar ook zij mee te kampen hebben. 

Nu moeten we begrepen hebben: verboden is nu ook elke verwijzing naar dat soort racistische taal in de Franstalige media dat nooit zal leiden tot een klacht bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding en, indien wel, weggehoond zal worden.

Jean-Pierre Rondas, bekend van zijn programma’s bij radio Klara, hield in De Warande in Brussel een 11 juli-feestrede. De Vlaamse Volksbeweging gaf een wat langere versie van de toespraak uit als een politiek pamflet onder de titel Suïcidale Dialoog en Rotte Compromissen. Maar de tekst is via deze link ook op internet te vinden.

Citaat uit de toespraak:

"De essentie kan nog het best samengevat worden in het volgende, iets waarvoor u misschien gevoeliger bent dan andere mensen. Er loopt een breuklijn door Europa. Ze deelt niet alleen Europa, maar evengoed België in tweeën, van Moeskroen tot de Voer. Ze volgt de binnen-Belgische grens. Ze is mentaal, politiek, en historisch gegroeid. Ze is ook structureel en economisch. En ze is economisch omdat ze mentaal is. Ten noorden van die breuklijn, die toevallig ook de lijn van de barst door België is, ligt Vlaanderen. Vele krachten, zeker ook financiële, willen ons ook geografisch doen aanleunen bij het Zuid-Europese systeem. Als men daarin slaagt zal dat ten koste gaan van de welvaart en het welzijn van de Vlaamse bevolking."

JPR mag dus nog een keer de dingen ongeveer zeggen zoals ze zijn. Dat lucht dan op. Daardoor zijn we een jaartje rustig. Durchhaltungsliteratur. Daarna verandert er niets. Hij wijst er zelf op: tot volgende 11 juli geldt deze catharsis en mogen we hopen, hopen, hopen, dat het inzicht van één marginale intellectueel doorsijpelt bij de collectiviteit der Vlaamse muizen. Hoe meer de geëmigreerde Gentenaar zijn vinger op de zere wonde mag leggen, hoe meer die zichtbaar wordt, maar hoe minder er ook nog aan te veranderen blijkt. Hij doet dus eigenlijk gewoon mee.

Van een kennis kreeg ik dit bericht doorgestuurd van facebook, nadat het zonder waarschuwing zijn profiel had verwijderd. Zoals men kan zien meent facebook hierover geen discussie meer te moeten aangaan, maar behoudt het wel het recht alle informatie te bewaren. Men hoeft ook niet te weten waarin men buiten de lijntjes zou hebben gekleurd. Dat wordt overgelaten aan een intens zelfstandig gewetensonderzoek.

Men zou het gevaar lopen zo na verloop van tijd niet meer te weten waarom men ergens op straat overreden wordt.

Je kunt het definiëren als puur machtsmisbruik. Zuivere willekeur. Maar we hebben de gebruiksvoorwaarden aanvaard.

Er ook nog even aan herinneren dat facebook is opgezet door Zuckerberg.

----

Hi Geert,

Your account was disabled because your behavior on the site was identified as harassing or threatening to other people on Facebook. Prohibited behavior includes, but is not limited to:

• Sending friend requests to people you don't know
• Regularly contacting strangers through unsolicited Inbox messages
• Soliciting others for dating or business purposes

After reviewing your situation, we have determined that your behavior violated Facebook's Statement of Rights and Responsibilities. You will no longer be able to use Facebook. This decision is final and cannot be appealed.

Please note that for technical and security reasons, we will not provide you with any further details about this decision.

Thanks,

Morticia
User Operations
Facebook

Er zijn bezwarende beelden opgedoken van de inval van de Brusselse onderzoeksrechter Wim de Troy in het bisschoppelijke paleis. Deze werden gelekt door een maçonnieke en vooral betrouwbare bron binnen het gerecht. Maar zoals Siegfried Bracke zegt: niets is wat het lijkt! Het ging er niet mals aan toe, zoals u kunt zien, maar terzelfder tijd betreft het een Belgenmop! Ondertussen hebben ze wel hun lesje geleerd! Dat wil zeggen, ze zijn zwaar geïntimideerd. Zie ook hoe Wim de Troy binnenvalt ten paleize: een paardenkop en twee man.

"Gazet van Antwerpen meldt dat de jonge onderzoeksrechter die de opdracht gaf, benoemd werd door zijn logevrienden (26 juni 2010) en Luc van der Kelen vermoedt achter de gijzeling van de bisschoppenconferentie “dat sommigen bij het gerecht handelen vanuit politiek-filosofische oogmerken.” (Het Laatste Nieuws, 25 juni 2010)"

Geciteerd door de N*A*O* 

Petri Kaerii Germania Inferior id est, XVII provinciarum ejus novae et exactae Tabulae Geographicae, cum Luculentis Singularum descriptionibus additis. À Petro Montano. Amsterdam, 1617.

Het Laatste Nieuws, de liberale flutkrant, bericht ons vandaag van de storing van de eredienst in de basiliek van Koekelberg. In de spelling van die krant, gerund door stomdronken dementerende logebroeders, is dat dan baseliek.

Een groepje gemaskerde actievoerders heeft op 24 juni, de dag van de huiszoekingen in de zetel van het aartsbisdom Mechelen-Brussel en bij kardinaal Danneels, een eredienst voor de heilige Jean-Marie Vianney verstoord door onder meer condooms gevuld met shampoo te gooien.

Onderzoeksrechter Wim de Troy en zijn doodseskaders hebben dus het een en ander in samenwerking met andere, niet officieel door de staat bezoldigde gangsters geregeld. Nu de dienst in de Kerk niet langer, zoals weleer, wordt uitgemaakt door de adel maar nu boerenzonen het tot bisschop of kardinaal kunnen brengen, is de tijd gekomen voor de ondertussen geseculariseerde en bij het liberalisme aanleunende oude en voor de nieuwe, al dan niet Joodse maar altijd al wereldwijze adel om de Kerk de rekening te presenteren. Alsof de slachtoffers van de politiek van Léopold II en zijn niet altijd gojim-bankiers de rekening zouden presenteren aan Kabila.

Ondertussen heeft de loge al méér macht over de wereld dan de adel en de kerk ooit heeft gehad, en hebben wij naast de Napoleontische oorlogen, ook de Eerste en de Tweede Wereldoorlog achter de rug en bereiden de rovende eksters de Grote Burgeroorlog voor. Er is maar één ding erger dan Danneels of Vangheluwe, en dat is het Belgische bestel dat het recht niet heeft de eerste steen te gooien naar uitgerekend deze bisschoppen.

De georganiseerde vrijzinnigheid, die het bij handtastelijkheid ten opzichte van kinderen vanuit verlichte idealen niet bij bepotelen houdt, zou zich eertijds waarschijnlijk niet aan bisschop de Broglie of andere door Napoleon geïnstalleerde maçonnieke mollen hebben vergrepen.

Zoals steeds is de rechtgeaarde mens niet enkel de vijand van alles waar francité en latinité voor staat, maar is hij bovenal die van de loge: een groep mensen die precies door het netwerk waarvan zij deel uitmaken, al gauw geen behoefte meer hebben aan onderlegdheid noch het onderhouden ervan, zich tevreden stellen met haantjesgedrag, met stroop aan de mond smeren van de machtigen en met sadistische spelletjes spelen met de armen.

"In een nieuwe omgeving en niet-moslimmaatschappij worden verscheidene factoren beschouwd. Dit mogen traditionele praktijken zijn; het mogen waarden zijn die zelfs onuitgesproken hoffelijkheden zijn die diep cultureel verworteld zijn. Maar de ene na de andere wordt in vraag gesteld op een schijnbaar onschuldige manier maar met een stevig plan om de gastheermaatschappij te ontwortelen en de islamitische maatschappij te consolideren en daardoor meer macht en heerschappij te verwerven over de gastheermaatschappij."

Sam Solomon & E. Al Maqdisi

Wat Théodore Dalrymple te vertellen heeft over de politieke correctheid (klik hier), sluit goed aan bij de mores van de militante Islam, zoals hierboven beschreven. Je ziet dezelfde methodiek gehanteerd worden met het doel bestaande, goed functionerende en samenhangende sociale structuren te ontredderen door (soms heimelijk) antizionistische Joden (die chutzpah toepassen) of door de francofonie in de frontgebieden (faciliteitengemeentes, Brussel, Vlaams-Brabant, etc.).

De verwezenlijking van dit klik hier is waar de coalitie op aanstuurt, die is samengesteld uit geseculariseerde - soms stiekem - antizionistische Joden, georganiseerde vrijzinnigen (verenigd in clubs als een trutterig Humanistisch Verbond waar je minder van hoort dan van kerken die worden opengesteld voor niet-regulariseerbare illegalen, tot de goddeloze, irreguliere loge), 'linksen' in liberale en socialistische varianten (eigenlijk een groep die de emanatie is van de voorgaande) en militante moslims.

De N*A*O* blijft mij verbazen. Is het G°d die de gedachten van de mensen ziet, en daardoor het portret van Dé Vlaming kan maken?

Een citaat: "Terwijl Le Soir en RTBf hatelijke en agressieve anti-Vlaamse taal spuien – voor welke discriminatie het CGKR zich dan weer ten onrechte onbevoegd verklaart - bieden de toch wel erg orthodox religieuze Vlamingen hun andere wang aan : anders “dreigen we een hoogmoedig, conservatief en op zichzelf gericht Vlaanderen te worden.” (De Tijd, 16 mei 2009)" 

Voor de volledige tekst van de N*A*O*'s recentste bijdrage, klik hier.

Enkele opmerkelijke passages uit Johan Sanctorums Open brief, ok, maar heeft pdw wel het globale plaatje gesnapt? van vrijdag 21 mei 2010, geplaatst op zijn eigen webstek: 

"Leeft een dictatuur van terreur en hersenspoeling, en klassieke machtspolitiek van indoctrinatie, dan zou men bij Woestijnvis eerder van exdoctrinatie moeten spreken, het wegzuigen van alle overtollige kritische massa."  

"De waarheid komt maar met veel vertraging uit, en wordt dan politiek zelfs irrelevant. De klokkenluiders liggen dan meestal al onder de zoden, of zitten in het gekkenhuis."

"Waarom wil een bloeiend productiebedrijf van gedreven creatievelingen zonodig bladen opkopen, restaurants uitbaten en eigenaar worden van de Ronde van Vlaanderen? Dat is geen gezond ondernemersschap meer, het gaat ook niet meer om in een business model gegoten creativiteit. Het is pure graai- en hebzucht, een drang om alles te bezitten en te controleren, die alleen nog Freudiaans te verklaren valt. De postmoderne netwerkcultuur is het biotoop van de Vandermeerschen en Vandenhautes, hoofdaandeelhouders van een universum dat drijft op communicatie, uitwisseling en joint-venture. Maar de manische gedrevenheid om overal in te participeren en een hand in te hebben, drijft ons recht in een global village waar geen buitenstaanders of outsiders meer geduld worden. Je moet erbij horen, of je bestaat niet. Men is corrupt of paranoïde, en haast iedereen kiest voor het eerste, want het leven is kort in een pluk-de-dag-cultuur waar het kortetermijnperspectief domineert."

De link naar de volledige Open brief hier.

Als het fascisme ooit weer opduikt, zal het dat doen onder de naam antifascisme. 

 J.J. Presser zou na de Tweede Wereldoorlog hebben gezegd: "Als het fascisme ooit weer opduikt, zal het dat doen onder de naam antifascisme." (zie > 1) Ondertussen blijkt het seksisme zelfs terug te keren in het gewaad van de strijd tegen de discriminatie, wanneer seksisten in een machtspositie een oordeel denken te mogen vormen over anderen namens precies die bruinwerkers die ze stiekem wel minachten, maar waar ze de minderheidsgroep waar die deel van uitmaken slechts menen te kunnen treffen door diegenen onder hen met wie ze het aan de stok hebben den duvel aan te doen in opdracht van hun soortgenoten. Soms weegt deel uitmaken van een goed omkaderde minderheid (zoals de holebi's die dezelfde intimidatiemechanismen en -instituten hebben uitgewerkt als de Joodse lobby) in het geheel niet op tegen deel uitmaken van een in een bepaalde politieke, socio-culturele en niet in het minst economische context met vrijwel rituele precisie en volgens een bepaalde agenda te benadelen minderheid zoals de Brusselse Vlamingen (zie > 2 ).  

En wat we zelf doen, doen we dus beter. Het heet dat de Poolse SS’ers wreder en geduchter waren dan de Duitse in de  vernietigingskampen van de nazi's in Polen. Willem Vermandere zag de wereld, maar kennelijk wel vanuit het perspectief van zijn eigenste West-Vlaamse blèt, waar tot op de dag van heden overigens nog geen illegaal is verschenen en hij wellicht al om die reden met geen stok meer vandaan is te krijgen. Zo erg schrikt de reëel bestaande wereld hem af. In die wereld staat multiculturalisme immers niet voor gezelligheid maar voor conflict. Ikzelf zag dan weer vanuit de zogenaamd enige metropool in België hoe rechters van wetten weinig kaas hebben gegeten of die in elk geval niet hoeven toe te passen als het niet past. Indien dat eventueel frustratie teweegbrengt mogen ze die compenseren door met kennelijk genoegen de nar uit te hangen. Sommige notabelen blijken over de vaardigheden van stand-up comedians te beschikken. Ik zag hoe pleiters in goed genetwerkt bondgenootschap met magistraten, 'marechaussee', de met hoog stemmetje kirrende francofone rentenierende bovenlaag en zelfs met verplegers zich organiseren op misdadige wijze teneinde zich te verrijken bij de plundering van minder goed genetwerkte burgers met wie je het mag doen. In Brussel is slechts één gemeenschap ongewenst en zoals in Tibet of Mexico zijn dat de aboriginals. Dàt met de zekerheid dat allerlei beroepsinstanties en de pers er het zwijgen toe zullen houden; niets hoeft uit te komen. Ook zag ik mensen die God noch gebod kennen en, gewetenloos het toch geweten hebbende, als de vos de passie preken tegen Justine, (zie > 3) haar bedreigende met het ‘ongelooflijke’. Een beetje in de sfeer van de vaststelling met literaire connotaties door een hoogwaardigheidsbekleder in Pasolini’s film Salò:   

« … à l’ombre des jeunes filles en fleurs, elles ne vont pas croire leur malheur. Elles écoutent la radio, elles boivent du thé. Au degré zéro de la liberté, elles ne savent pas que la bourgeoisie n’a jamais hésité même à tuer ses fils » (zie > 4).  

Philippe Moureaux zei al voor het oog van de camera en niet enkel gericht aan de kijker maar ook aan Marianne Thyssen: « Nous ne sommes pas des enfants de choeur. »   

Met twee maten meten 

Misdadigers lopen monter de Justitiepaleizen uit. Het scheelt niet veel of dat gebeurt ook nog vrolijk en glimlachend toegelachen door rechters, procureurs, onderzoeksrechters en advocaten. Moorden worden met de mantel der liefde  toegedekt als het slachtoffer maar onschuldig genoeg is. Ondertussen worden opiniedelicten zwaarder bestraft dan de handel in aandelen met voorkennis door vrouwen van broederlijk aangelegde politici. Of dan de jarenlange pedofiele exploitatie van een vertrouwensfunctie door een waarschijnlijk maçonniek genetwerkt schrijvelaartje dat een flink deel van zijn loopbaan verbonden was aan een berucht smoezelig gedrukt roddelweekblad. Rechters, al doende zulke vonnissen te vellen, schuimbekken daarbij als hondsdolle vossen. Of ze krijgen een erectie van opwinding als SS’ers bij het appel in Auschwitz, zoals beschreven in sommige kampgetuigenissen of -romans. 

Mensen die niet defensief maar offensief met schietwapens omgaan, blijken de bedienaars van het bestel met groot gemak tot inschikkelijkheid in hun zaak te kunnen brengen. Maar mensen wier wapens pen of klavier zijn, worden vervolgd met de verbetenheid waarmee Javert Jean Valjean belaagde. Misdaad loont. Wie een beroep doet op zijn constitutionele vrijheid van meningsuiting wordt vriendelijk maar dringend verzocht zich van het leven te benemen. Een opiniedelict wordt in dit land van huichelende luiwammessen zwaarder aangerekend dan een moord. Mij lijkt dat niet de omkoopbaarheid maar de omgekochtheid van het Belgische bestel, van politici en rechters tot de pers, een feit is.  

Telt de lijst van veelplegers (zie > 5) in Antwerpen, naast Vlamingen, niet een aanzienlijk aantal nieuwe, échte, zoniet enige échte Belgen? En mag mijn kwade oog niet gezien hebben dat het Franco-Belgische bestel – wil het de macht behouden –  vooral eigen volk moet ontzien en dus geen Vlamingen? Dat zijn immers slechte Belgen. De verdwijning van dat ras of de verdamping ervan, moet België redden.  

Daaraan wordt naarstig gewerkt. Zodra de federale kieskring er is, zullen de Franstalige antirevolutionaire krachten – de janitsaren van het Belgische bestel - en hun vooral uit de middenstand van de Franco-Belgische koloniën gerekruteerde huurlingen van het vreemdelingenlegioen massaal de Vlaamse ‘progressieve’, vrijzinnige partijen van blauwe, rode of groene obediëntie verlaten en in Vlaanderen voor die Franstalige politici stemmen die de kraan opendraaien voor regularisaties, immigratie, sociale welvaart en steunmaatregelen voor wie kan aantonen over de juiste huidskleur te beschikken. "Non, non, rien n'a changé. Tout, tout a continué": ook het ongebreidelde wegpesten en benadelen van Vlamingen waar je ze maar aantreft, zal dan - nota bene op hun kosten - in versnelling kunnen gaan. Er wordt het beste het zwijgen toe gehouden over wat er zal gebeuren wanneer geen animale flamoutchen meer voorhanden zullen zijn om zowel tot mestkever, zondebok of ezeltje-strek-je-tafeltje-dek-je te dienen. Demonstratief moeten Vlamingen worden benadeeld ten opzichte van Franstaligen en allochtonen. Zo is het voor iedereen duidelijk. De imperialisten vinden altijd voldoende bereidwillige collabo's aan Vlaamse kant om, onder het mom "ge left maor ne keer" of "anders doet nen ander et", eigen volk eerst datgene aan te doen waarvan ook Franstaligen het leuker en amusanter vinden als Vlamingen het zichzelf aandoen.  

Militante uitingen van burgerlijke ongehoorzaamheid  

Een door de pers op straat geïnterviewde advocaat stuurt in reactie op de gevolgen van de persoonlijke wraakneming door een voorbeeldige belastingbetaler met een Perzische achtergrond vooral aan op het ontslag van de minister van Justitie, liever dan op een betere beveiliging van gerechtsgebouwen. Naar mijn beperkte boerenverstand mij ingeeft spreekt dit boekdelen over wat er werkelijk speelt in dat milieu. Zou de moord nog besteld zijn ook? Wie heeft deze man een wapen in de hand geduwd? Politieagenten met een tof, dynamisch en gevuld huppeldepup leven; maar ook met een nuttige en winstgevende vrijetijdsbesteding? Een moedige Iraniër heeft het startschot gegeven tot de hervorming van justitie. Evenveel moedigen als er rechters zijn, en het probleem van die hervorming is alweer van de baan. Weer een werf minder. 

Opiniedelicten en de inperking van de vrijheid van meningsuiting 

Van bestraffing van opiniedelicten en inperking van de vrijheid van meningsuiting zonder ook maar enig geldig ogend voorwendsel, is het Berufsverbot dat een leerkracht Nederlands in de gevangenis van Sint-Gillis is opgelegd een knap staaltje. Door de Staatsterreur (de Sûreté de l'État heet dat in het Belgisch) is een rapport opgesteld waarmee de gevangenisdirectie het ontslag van die leerkracht motiveert:  

« Il semble que les activités de Luk Vervaet se limitent à des questions de droit de la défense et à une opposition active mais non violente aux lois antiterroristes […] ce qui a pu le conduire à franchir la frontière entre la défense légitime d’une justice équitable et le soutien à des idéologies justifiant de manière indirecte le terrorisme ».  

Terecht stelt de schrijver van een artikel in Le Soir van 31 mei 2010 dus vast: « Rien n’est donc reproché à Luk Vervaet et son travail a toujours été apprécié. Rien, sinon ses opinions politiques, amalgamées comme de coutume à la « violence » et au « terrorisme ». Il s’agit d’un cas flagrant de criminalisation de l’opinion et de la lutte sociale. Un cas de plus… ».  (zie > 6) 

Waarschijnlijk volstaat het dat de leerkracht een geëngageerde burger is die er een weblog op nahoudt en daar mogelijk nog een keer explicieter dan hij nu doet misstanden aan de kaak dreigt te stellen om veeleer preventief - maar buiten elke legitimatie om - de man van zijn werkplaats te verwijderen. Dat is meteen ook een signaal voor wie het alsnog vanuit zijn functie in het hoofd zou halen met de zwakken in de samenleving in te zitten terwijl hij het zich ook veel gemakkelijker kan maken. 

Het cordon sanitaire rond de berichtgeving over het Vlaams Belang ligt, waar het alles betreft wat géén slecht nieuws is, geheel in de lijn van de muilkorving, het volledig monddood maken, van de burger door restrictieve interpretatie van de vrijheid van meningsuiting. Dus enigszins op de wijze waarop dat weleer het geval was met de geroemde taalvrijheid van het nieuwe België: de vrijheid en het voorrecht van de kapitaalkrachtige en machtige Franstalige elite om met arrogantie de eigen incompetentie toe te dekken. Die elite was zowel voor als na de Belgische revolutie het stemgerechtigde één procent van de bevolking. In tijden van algemeen stemrecht blijkt die nog altijd over onaanvaardbaar en onevenredig veel macht te beschikken. Terzelfder tijd gunde die zich het genoegen de sociaal of genetisch lagere ingedeelde en dus Nederlandstalige klassen het zwijgen op te leggen in hoofde van de zichzelf toegekende vrijheid het gepeupel niet in zijn eigen taal te willen verstaan. Zo ook claimt de aloude Belgische elite nu de vrijheid van meningsuiting op uiterste inperkende wijze als haar eigen apanage, het fief van de hoogwaardigheidsbekleders van eigen rangen.  

Alexandra Colen ondernam de anders wel ludieke actie kranten publiek te verbranden. De zot van A stond haar dit toe in de verwachting dat de actie wrang zal nasmaken bij de kiezers. Zelf wou zij uiting geven aan haar ongenoegen over de “oneerlijke Vlaamse media”, die elkaar trouwens veeleer ontdubbelen dan aanvullen. Dit ongenoegen werd ook al eerder door Johan Sanctorum of Frank Thevissen in publicaties op het net of op papier geventileerd. (zie > 7)  Voor de politica betreft het natuurlijk een poging om van de pers de aandacht te krijgen die haar wel te beurt had kunnen vallen indien zij tot het politiek personeel van een der staatspartijen zou behoren. Zij stelde in een ‘bericht aan Lex Moolenaar’ in de vorm van een notitie op haar facebookprofiel afgelopen donderdag geheel terecht: "Moest ik in het openbaar mijn prive-leven te grabbel gooien of ruzie maken met partijkopstukken, dan zou u er wel over schrijven, maar politiek werk interesseert u en uw krant niet. De enige keer dat u mij in de voorbije jaren ooit gebeld hebt, is om te vragen naar mijn standpunt in de ruzies rond Marie-Rose Morel." 

Vlaanderen als hoorn des overvloeds zolang de culpabilisering duurt 

Afgelopen zaterdag hoorden we Werner Trio alweer de van hem bekende verwaande, geblaseerde commentaren op zijn gasten leveren. En daarmee nog een keer het bewijs dat hij een grondig gehersenspoelde, gemakzuchtige anti-intellectuele staatsintellectueel is. Van dit fenomeen schijnt Johan Sanctorum de oorzaak en het voordeel te hebben ontdekt. (zie > 8)  Vandaag vernemen we op Klara dat Jean-Pierre Rondas er in een vraaggesprek met 'Québecois opperhistoricus' Gérard Bouchard  (zie > 9) achter is gekomen dat ook in Québec mechanismen spelen waarbij de sterkste partij in het conflict tussen twee imperialismen naast de culturele en identitaire ook de zuiver economische zelfstandigheid van de andere wil ondermijnen. De twee imperialismen zijn hier het francofone en het Angelsaksische. Die ijveren bovendien beide nog voor hetzelfde nog globaler totalitarisme, Er is overeenkomst met de situatie in België. In dat apenland hersenspoelt het Franco-Belgische imperialisme de Vlaming niet alleen via allerlei kanalen op zodanige wijze dat hij zichzelf herleidt ziet tot de status van mestkever, autist of zelfs genetische nazi, waarna hij enkel nog een negatief zelfbeeld kan overhouden. Er wordt niet enkel ingebeukt op de culturele identiteit die een mens van een dier doet verschillen, voornamelijk door de taal: iemands taal geringschatten staat gelijk aan de miskenning van zijn menselijkheid. Maar Franco-België wil ook de Vlaamse KBC overnemen. Met de culturele genocide wordt de economische overname voorbereidt en vergemakkelijkt. Eén taal en godsdienst opleggen aan de slaven in de gekoloniseerde gebieden maakt het de imperialist een stuk gemakkelijker. De francofonie heeft er ervaring mee daar halsstarriger bij te werk te gaan dan de Angelsaksische wereld.  

Over het globaliserende totalitarisme gesproken: Vlaanderen ligt met de globaliserende structuren en instanties onder meer in de clinch omdat het in een gepercipieerd historisch perspectief antisemitischer zou zijn dan de francofonie. Het tegendeel is echter het geval. Er is het antisemitisme van Edmond Picard, Jules Destrée of koning Albert I dat staat tegenover de warme ontvangst bij flamingantische intellectuelen van Joodse steun aan de Vlaamse Beweging in datzelfde tijdvak (zie > 10). Onder meer een gedicht van René de Clercq over Marten Rudelsheim legt daarvan getuigenis af. De globaliserende totalitaristen willen echter, dunkt mij, dezelfde macht over Vlaanderen hebben als welke ze allang schijnen te hebben verworven in Bruxelles-Wallonie. Met, als het nog zo ver komt, overigens alle consequenties van dien voor de kloof tussen arm en rijk. Die maakt dan van Vlaanderen inderdaad een écht geïntegreerd onderdeel van België. 

In ieder geval willen de lakeien van het bestel er ondertussen alles aan doen om de burgers te ontraden een stem tegen het bestel te laten horen: de campagne om ons ervan te overtuigen dat we geen stemplicht willen, draait inmiddels op volle toeren via de media en de figuren welke die incarneren. (zie > 11)  

  ______

1. http://nl.wikipedia.org/wiki/Jacques_Presser
2. Slachtoffers homofobie gestraft, Brussel Deze Week, woensdag 26 mei 2010 (zie ook de online versie van het Brusselse Nederlandstalige weekblad: http://www.brusselnieuws.be/artikels/stadsleven/slachtoffers-homofobie-gestraft/?searchterm=renovatie)
3.  met Justine wordt verwezen naar de titelpersoon in Justine ou les Malheurs de la vertu uit 1791 van de markies de Sade (zie http://fr.wikipedia.org/wiki/Justine_ou_les_Malheurs_de_la_vertu)
4. Salò o le 120 giornate di Sodoma, film van Pier Paolo Pasolini, 1975, vrije eigen vertaling van het bovenstaande citaat: “… in de schaduw van de bloeiende meisjes, zullen zij niet geloven in hun ongeluk. Zij luisteren naar de radio; zij drinken hun thee. Bij een vrijheid die tot niets is herleid, zullen ze niet beseffen dat de bourgeoisie nooit geaarzeld heeft zelfs haar eigen kinderen om te brengen.” (zie: http://www.youtube.com/watch?v=xyl5DE5eRuM)
5. zie http://www.filipdewinter.be/wp-content/uploads/2010/06/veelplegers.pdf 
6. Le Soir, 31 mai 2010, Vrije vertaling van het citaat: “Het lijkt erop dat de activiteiten van Luk Vervaet beperkt blijven tot de problematiek van de rechten van de verdediging en actieve maar niet-gewelddadige oppositie tegen de antiterrorismewetten [...] die hem ertoe hebben kunnen brengen de grens te overschrijden tussen de wettige verdediging van een billijke rechtspleging en steun aan ideologieën die indirect het terrorisme goedpraten.” "Luk Vervaet kan dus niets worden verweten en zijn werk is altijd op prijs gesteld. Niets, behalve dan zijn politieke opvattingen, zoals gebruikelijk in één ruk  gelijkgesteld met "geweld" en "terrorisme". Dit is een flagrant geval van de criminalisering van de opinievorming en van de sociale strijd. Een geval meer ..." (zie: http://www.lejim.info/spip/spip.php?breve777)
7. zie http://lvb.net/item/7845
8. http://visionairbelgie.wordpress.com/2010/06/06/belgavox-radio-nostalgie-of-de-trust-der-vaderlandsliefde/
9. Klara, uitzending van zondag 6 juni 2010, Rondas, 11 uur (na te beluisteren via (http://internetradio.vrt.be/radiospeler/v2_prod/wmp.html?qsbrand=31&qsODfile=/internetradio_master/productiesysteem2/programma_od/31_KL100606FRON.xml)
10. Secessie, Kwartaalblad voor de Studie van Separatisme en Directe Democratie, Paul Belien, Een mythe doorprikt: "Vlaanderen als bakermat van racisme en antisemitisme" blz. 27 (zie pdf-bestand op internet: http://www.secessie.nu/pdf/7-3.pdf)
11. De Standaard, zaterdag 5 juni 2010, Verkiezingen 48 procent van de Belgen wil geen stemplicht (zie: http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20100605_003 )

Mentaal worden we erop voorbereid dat in dit land geen wetten meer gelden. Vele mensen hebben dat uit eigen ervaring al begrepen. Maar het wordt geacht de Vlamingen een doeltreffend en intimiderend teken aan de wand te zijn ("ge wet oe loat et es, eh, manneke"), wanneer de show van de demonstratieve niet-toepassing van de wet ook op grote schaal en voor het oog van de publieke opinie wordt opgevoerd. Reageren de benadeelden hiertegen niet, dan aanvaarden ze de illegitimiteit en de afdrijving van de democratie naar wat de facto nu al in belangrijke mate een dictatuur van een etnische minderheid is. Die minderheid maakt gebruik van een leger janitsaren en collaborateurs en van een vreemdelingenlegioen dat is samengesteld uit mensen van andere inferieure rassen dan datgene dat het régime van machtsdeelname wil uitsluiten: de aboriginals. 

De positie van de Vlamingen is thans die van de Tibetanen in Eretz-China. Wanneer de Europese Tibetanen aan de Noordzee wel op de provocatie ingaan, zullen diegenen van wie wij niet zeker zijn of zij niet achter de crash van Farages vliegtuigje zitten net zo goed overigens als achter dat - nota bene naar aanleiding van de herdenking van het bloedbad van Katyn - van de Poolse elite, nog verder gaan dan enkel maar Bracke de N-VA in te loodsen of Bart de Wever schande te laten roepen over mensen die de Vlaamse Leeuw uithingen, ofschoon de zwaarlijvige tribuun zelf ooit de man was die beweerde dat de vendelzwaaiers vooral aan tricolore zijde staan. Wanneer de lamlendige Vlamingen, die de meesten onder ons eigenlijk zijn (“'t zal zo erg tog nog ni saain”, “we meuge nie kloage”), eenmaal mentaal aanvaard hebben dat wetten er niet meer toe doen  - iets waar de omwille van demografische correctie vanuit Afrika, Azië en Latijns-Amerika geïmporteerde edoch niet zelden ook nog misdadige middenklasse al genoegen mee neemt, want “on veut la paix” - kan het Franco-Amerikaanse keurslijf nog wat strakker toegesnoerd worden. Op incrementalistische wijze zal Vlaanderen evolueren naar een soort Colombia-à-l'Escaut. 

Wordt België één kieskring, en ballonnetjes hierover zijn al ergens opgelaten, dan zullen de Franstalige trollen en allochtonen in Vlaanderen massaal stemmen voor Franstalige tot regularisatie en het opeisen van faciliteiten en talentellingen geneigde kandidaten, opdat die erop toezien dat nog meer profiteurs van hun soort kansen krijgen in Vlaanderen, waarna dat als een rijpe appel in de schoot van het eeuwige Frankrijk valt. Tot in het kleinste dorpje zullen diegenen die zich veilig hadden gewaand en - egoïstisch - de bewoners van de frontgebieden meenden te mogen uitlachen, merken dat België voor Vlamingen één Kuregem wordt. Maar voor de Franstalige, aanmatigende en visceraal racistische elite dan weer één Lasne. Uiteindelijk zal dan rond Laethem-Saint-Martin wél een hek met camerabewaking komen. De Vlamingen hebben allang voor zichzelf uitgemaakt dat ze slikken zullen om uit hun slavenbestaan voorlopig nog zoveel leuks te halen dat zij er zelfs bij zouden denken Nietzscheaans bezig te zijn. Ze hebben een geïmporteerde, individualistische cultuur aanvaard, zonder de langetermijneffecten in te schatten. Die cultuur maakt middelerwijl dat ze, niet in naam van hun eigen belangen maar in die van de Waalse socialisten en de Franstalige liberale (waar niet blauwe toch Joodse) bloedadel, eigen volk éérst een dolk in de rug zullen steken. En dat nog het liefst in het bijzijn van grinnikende allochtone en Franstalige omstanders, die nu en dan seen keer bravo staan te roepen. Want het is de moeite niet in het gevlij te komen bij de baas, als die het niet geweten heeft. 

De Vlaming weet dat hij slechts heeft te ondergaan en te slikken: hij is een geboren Üntermensch. Hem is dat via zijn media en het onderwijs decennialang op uitermate doeltreffende wijze ingepeperd. Het staat de meesters op termijn dan ook vrij hem na gebruik te liquideren. De Vlaming heeft immers aanvaard dat ‘niemand onvervangbaar’ is. Her en der wordt aan die liquidaties al met die kenmerkende Vlaamse vlijt gewerkt door doodseskaders bemand met spoorweg- en andere politie, maar voor hetzelfde geld net zo goed door veertig 'jonge' rovers van Ali Baba. Als puntje bij paaltje komt dienen die, onder welke vlag ze ook actie voeren, toch dezelfde meester als de smerissen. Zelfs de meest donkerbruine onzer partijen lijkt elementen uit de officiële Belgische doodseskaders te hebben aangetrokken. Die zouden niet te beroerd zijn geweest om een Anja H. (die op haar manier toch ageert tegen een amerikanisering waar vele elementen binnen het VB achter lijken te staan) dood te pesten op de wijze die u kent ("wier ene minder"). Maar niet gekend mag hebben. Pas wanneer die doodseskaders en Anja H. elkaars overlappende belangen erkennen en de handen in elkaar slaan – hetgeen Inch Allah nooit zal gebeuren – zal er voor Vlaanderen een kentering ten goede komen.

Onderzoeksrechter Wim de Troy vindt kennelijk nog patrouilles met janitsaren die carrouSSel kunnen toeteren. Bezigheidstherapie voor lieden die eigen volk eerst kloten. Tot ze merken dat hun eenheid niet de SS is maar het Sonderkommando. Hint. Vanmorgen vond de toeterbrigade een uurtje de tijd, niet om zich niet met boefjes bezig te houden, maar om Waalse madamen uit de betere kringen te helpen eerbare burgers leeg te plunderen. Die kerels spreken je zelfs op straat ongegeneerd en met getuigen aan en laten je weten dat ze je zullen vermoorden. Klachten bij de Algemene Inspectie of het Comité P worden niet behandeld of weggewimpeld.

In Le Vif/L'Express verscheen op 23/04/2010 een vraaggesprek van R.P. met Bertrand Fondu, getiteld Les réponses du Grand Maître (Een grootmeester geeft antwoord). Een parafrase van dit vraaggesprek vindt u hieronder.

Is de vrijmetselarij, het Grootoosten, nu seksistisch of misogyn? Bertrand Fondu, tegenwoordig het hoofd van het Grootoosten, weerlegt dit. Maar het hoort wel bij de geschiedenis ...

Le Vif / L'Express: is het Grootoosten van België seksistisch of misogyn, zoals de radicale strekkingen binnen bepaalde godsdiensten kan worden verweten?  

Bertrand Fade: Nee, absoluut niet! Noch het een, noch het ander! Ik ben daar heel duidelijk over. De geschiedenis van het Grootoosten van België moet in zijn geheel worden bekeken. Want ze wordt geschreven met dezelfde inkt als die van de ruimere Belgische maatschappij. Er was een tijd dat het patriarchaat er het mooie weer uitmaakte ... Vergeet niet dat vrouwen in België pas sinds 1949 stemrecht hebben. Het Grootoosten van België dateert echter van 1833. Althans in zijn “Belgische” variant. Want het bestond in feite vóór de geboorte van onze staat, aangezien de oudste loges op het grondgebied in 1721 werden opgericht. Dus nog voordat het Grootoosten van Frankrijk het licht zag. 

Het Grootoosten evolueerde mee met de Geschiedenis. En in de logica van het historische patriarchaat was het op een bepaald ogenblik nogal evident dat we zelfs de mogelijkheid niet in overweging zouden hebben genomen dat een vrouw zuster kon worden ... Door de tijden heen zijn andere obediënties opgericht, zoals de Droit Humain die gemengd is, en de Grande Loge féminine de Belgique (de Vrouwelijke Grootloge van België) die, zoals de naam al aangeeft, uitsluitend vrouwelijk is samengesteld. 

Vandaag wordt onder vrijmetselaars geen blijk gegeven van seksisme: vrouwen werden zusters. Er zijn gemengde loges. Ook vrouwenloges. 

Hoe is het diepgravende debat ontstaan, dat op dit ogenblik binnen het Grootoosten woedt over de mogelijke toekomstige vermenging? 

Wat zich voordoet is dat het Grootoosten van België, dat nooit een discussie uit de weg is gegaan, zich ten langen leste op dit gebied de vraag stelt of het vrouwen moet inwijden. Moet het zusters van een andere obediëntie aansluiten wanneer zij dit wensen? Naar mijn mening komt dit voort uit een besluit genomen nadat de loges problemen hadden ondervonden, op onze vergaderingen van 2001. Namelijk dat het de obediëntie niet langer toekwam de bezoekende zusters de openstelling van de loges te ontzeggen. En dat die loges de vrijheid werd verleend hen op gewone vergaderingen te ontvangen.

Ik verduidelijk dat het hier geen kwestie betreft van seksisme of vrouwenhaat, want de vraag in die bewoordingen stellen, betekent dat de enige progressieve oplossing zou bestaan in een openstelling voor alle seksen, zonder voorbehoud. Ik denk niet dat dit het geval is. We leven in een wereld waarin vrouwen kunnen verkiezen onder elkaar te vergaderen; waar mannen ervoor kunnen kiezen onder elkaar te vergaderen. En mannen en vrouwen kunnen van mening zijn dat er geen werkelijke kans tot arbeidsvreugde bestaat buiten de context van een gemengde loge.

Is de vermenging iets vooruitstrevends? 

Het is geen na te streven Utopia. Het is een manier als een andere om te werken.

Heeft het Grootoosten een verzwakking te duchten ingeval de inwijding van zusters afgewezen wordt?

Er is geen enkele risicoloze maatschappij of onderneming. Als we de vermenging niet omhelzen, kunnen sommigen geneigd zijn hun heil ergens anders te zoeken. Maar er is ook de angst dat diegenen die de mannelijkheid van hun loge wilden behouden, opstappen als we vermengen ...

De rol van een grootmeester is het te luisteren. Waken over het beginsel van het bestaan van een vrijmetselaar in een vrije loge. Het bindmiddel van de broederschap leidt ertoe dat op de vergadering een voor iedereen aanvaardbare oplossing gevonden wordt. Wat wordt het? Op dit ogenblik heb ik er geen benul van. En ik beweer niet dat het ene beter is dan het andere. 

Maar wat denkt u van de recente opkomst (zie pagina 40) van een nieuwe obediëntie, de Grande Loge mixte de Belgique (de Gemengde Grootloge van België)? 

In de eerste plaats zijn alle vrijmetselaars vrij zich te verenigen, te doen wat ze willen, één loge op te richten of verschillende loges, in de verwachting die uiteindelijk onder een obediëntie te verenigen. Het GOB zal zich hier nooit tegen verzetten. 

Maar dit impliceert niet dat alles zomaar wordt aanvaard. Nu u het geval opwerpt van de GLMB, vestig ik er uw aandacht op dat wij met de Gemengde grootloge van Frankrijk (GLMF) verbonden waren door een vriendschapsverdrag. Deze laatste heeft nu ook bijgedragen tot de oprichting in België van een loge die tot de nieuwe GLMB moet leiden. Maar zonder dat wij werden ingelicht; wat niet het gedrag is dat je verwacht van een groep waarmee je verbonden bent door een vriendschapsverdrag, dat geen bestaansreden meer heeft. Overspel is geen doodzonde. Maar diegene die bedrogen is, heeft in de vrijmetselarij zoals elders het recht niet tevreden te zijn …

Engageert de vrijmetselarij zich daadwerkelijk ertoe de emancipatie van de vrouw te bevorderen? 

Vanzelfsprekend. Zij was bijvoorbeeld een drijvende kracht achter de totstandkoming van het algemeen kiesrecht. Of achter de oprichting van scholen voor allen, met lycea. Ook achter de anticonceptie en zwangerschapsonderbreking. Ja, baas in eigen buik. 

Kortom, het Grootoosten is een hoeksteen van de totstandkoming van een bepaalde pedagogische cultuur en sociale structuur in België. Het is een onderdeel van de geschiedenis van dit land. En de vrijmetselarij blijft zich engageren voor echte vrijheid en tegen de vrijheid om te onderdrukken. 

Naar verluidt zou de Algemene Vergadering van het GOB in de maand juni een standpunt over het onderwerp van seksevermenging moeten innemen. Maar het Grand Orient de France (Grootoosten van Frankrijk; GOF) heeft onlangs zijn loges toestemming verleend vrouwen te initiëren. Zal dit hierop van enige invloed zijn? 

Om preciezer te zijn, het betreft een beslissing binnen de maçonnieke rechtspraak. Maar wat in Parijs gebeurt, is niet bindend voor België. Hoewel het duidelijk is dat de situatie in Frankrijk een van de factoren naast andere in onze debatten is, is het niet omdat Parijs niest, dat Brussel verkouden is!

Deze bijdrage is een parafrase van een artikel in Le Vif/L'Express van 23 april 2010, van S.G. Her en der wordt naar artikelen verwezen, die terug te vinden zijn in het tijdschrift, dat aan de vrijmetselarij een heel dossier heeft gewijd.

De maçonnieke familie geeft het leven aan rusteloze zonen  

In het uitgesproken viriele maçonnieke landschap planten de gemengde loges zich nochtans met barensweeën voort.

We staan aan het hoofdzetel van de Fédération belge du Droit Humain (DH), Marconistraat, Brussel. Het hoofdkwartier gaat schuil achter een weinig uitnodigende, banale gevel van rode baksteen. Alles verandert wanneer de geïnitieerden over de drempel treden. Dan valt het oog op de maçonnieke tempels, geïnspireerd door de Tempel van Salomo, waar de vrijmetselaars vergaderen. De DH gaat prat op ongeveer 6.800 leden, verdeeld over 98 werkplaatsen. De in 1928 opgerichte, erg gestructureerde loge is de tweede obediëntie van het land na het Grootoosten.

In die nogal als gesloten ervaren oorden, gronden de broeders en zusters hun maçonnieke aanpak op de seksevermenging. Zij oordelen dat gemengde loges voor mannen en vrouwen niet hoeven te verontrusten. Hoe zit het met het eeuwige voorwendsel van de verlokking, aangevoerd door vele broeders (de topstukken van de loge incluis) die zich in het bijzijn van het andere geslacht het hoofd op hol zouden laten brengen? “Hoe kun je, in navolging van het vertoog van een godsdienstige instelling, die terughoudendheid rechtvaardigen?” vraagt Mathilde zich af. De vaststelling dat de vrouw in de loge herleid is tot “een vos in een kippenhok”, laat haar sprakeloos staan tegenover “de maturiteit van deze broeders die de vrijmetselarij in zijn gegaan om hun passies te overwinnen.” De ultieme rechtvaardiging voor de terughoudendheid van de broeders om vrouwen en seksevermenging de loges te laten overnemen, is ten slotte het volgende passe-partoutargument: “Het staat iedereen vrij zich bij gemengde obediënties aan te sluiten.” Maar de voornaamste obediëntie, het GO, is mannelijk. En doordat er aan de regel van de coöptatie van pas ingewijden overwegend niets verandert, blijft de onevenredige vertegenwoordiging van mannen en vrouwen zich steeds herhalen. Van de ongeveer 22.000 vrijmetselaars zijn er minder dan 8.000 vrouw. Ternauwernood 2.500 broeders bezoeken gemengde werkplaatsen.

De DH staat echter weigerachtig tegenover het debat over de seksevermenging binnen het GO – “Het is hun verantwoordelijkheid niet” – hoewel die discussie sterk nagalmt in hun oren (ten minste in die van hoge officieren) terwijl de broers en zusters van de blauwe loges, de basiswerkplaatsen, er weliswaar aandacht aan besteden maar meer ook niet. “Elke avond worden in de werkplaatsen van het GO zusters uitgenodigd op de gewone ‘tenues’ (nvdr:de rituele vergaderingen). Toch zou het jammer zijn om het nog verder te drijven, want elke obediëntie heeft haar eigenheid,” beweert een drager van een hoge graad. Moeten we in dit verlangen het 'eigen stempel’ te bewaren, de angst herkennen leden te verliezen? Want wat zal er gebeuren met de DH, indien het GO zusters moet toestaan van andere loges en vrouwen moet initiëren? Zullen broeders en zusters van de DH verleid worden door de kolos die het GO is? “Ze zouden het doen voor de uitstraling en het aanzien. Het GO straalt nog steeds fascinatie uit,” werpt een vrijmetselaar op. Ongetwijfeld. Maar anderen zijn onvermurwbaar: deze ‘overlopers’ zouden een bijzonder kleine minderheid zijn, omdat “de overgrote meerderheid van de vrijmetselaars zich goed voelt in hun werkplaatsen.”

Vast staat in ieder geval dat in de afgelopen jaren over de hele wereld nieuwe obediënties tot bloei zijn gekomen. Een punt van overeenkomst: alle zijn ze gemengd. Sinds vier jaar zijn er, bijvoorbeeld in België, nieuwkomers die zich op het terrein begeven van de DH, dat tot dusver de marktleider voor de gemengde vrijmetselarij was, hetgeen verstarring veroorzaakt onder haar officieren. Laatst gekomen mededinger: de toekomstige gemeenschappelijke Grand Loge Mixte de Belgique (Gemengde Grootloge van België; GLMB).

Waterloo, Leuvensesteenweg, 21-6-2009, de dag van de zomerzonnewende: de moederloge Lumière et Vérité houdt haar eerste tenue. Aan het hoofd ervan staat haar achtbare meester en haar Franse doopvader, de grootmeester van de Gemengde grootloge van Frankrijk (GLMF). Ze zijn trots en blij! De broeders en zusters zijn er. En talrijk! Van vrijwel alle obediënties. Om alle vrijmetselaars te kunnen ontvangen, wordt het dringen in de kleine tempel. Toch is niet iedereen aanwezig. Inderdaad: onderhuids ergeren de hoogwaardigheidsbekleders van de huizen aan de overkant zich aan de oprichting van de loge. Het GO en de DH gaan hierin voorop, naast ook de Grand loge de Belgique (Grootloge van België, GLB) en de Grande Loge féminine de Belgique (Vrouwelijke grootloge van België, GLF). Tot nu toe weigeren ze haar als een echte obediëntie te erkennen.

Voor vrijmetselaars (uit het GO, de GLB en de DH; zeven broeders volstaan om een loge op te richten) die ten grondslag liggen aan de GLMB, is de loge nog niet snel genoeg gemengd geraakt. Die seksevermenging zou niet evenwichtig genoeg zijn in de DH, met uitzondering van enkele recente werkplaatsen. “De DH telt 70 tot 80 % zusters. In dit tempo zou, volgens de obediëntie zelf, de pariteit worden bereikt tegen 2098,” onderstreept een van de oprichters van de GLMB, voormalig “achtbare” van de GLB. Vandaar het initiatief. Vandaag claimt de GLMB ongeveer 260 leden (onder wie 53% zusters en 47% broeders), werkzaam in zeven loges. Maar ze heeft de potentie een twintigtal werkplaatsen aan te trekken en haar “rivaal”, Lithos (zie hieronder), voorbij te steken.

Ter lancering van zijn project heeft de GLMB waardevolle hulp ontvangen van haar zusterorganisatie, de Grand Loge Mixte de France (de Gemengde Grootloge van Frankrijk), ontstaan in 1982 onder auspiciën van de Grand Orient de France (het Grootoosten van Frankrijk; dit is niet onbelangrijk voor de verdere loop van de geschiedenis): zij was het die een licentie heeft gegeven aan de loge Lumière et Vérité. Sindsdien zijn de betrekkingen tussen de GLMB en haar “grote zuster” enerzijds en de Belgische en andere obediënties, anderzijds verkoeld. Dit geschil onder vrijmetselaars maskeert een kwestie die de Lakensestraat verontrust: de Franse imperialistische drijfveer. Het Grootoosten van Frankrijk wil historisch een wereldomvattende drijfveer zijn van een ondogmatische of “liberale” vrijmetselarij (omdat zij de gewetensvrijheid bepleiten; zonder verwijzing naar God of de Opperbouwmeester). Dit tot ongenoegen van de Belgische broeders die in de GLMB een “Franse onderzeeër” zien. Vrijmetselaars zijn nog onaangenamere beschuldigingen gaan uiten tegen ‘dissidenten’ van de GLMB die een zwak zouden hebben voor de ambten van officier, in het bijzonder van achtbare, en vooral de titels van hoogwaardigheidsbekleders. Deze schimpscheuten viseren ook Lithos.

Al in 2006 sloegen drie werkplaatsen van de GOB de deuren dicht om een confederatie van loges, genaamd Lithos, op te richten. Hun ergernis was gegrond op de weigering vrouwen te initiëren. “Dit is geen kwestie van chromosomen maar van waarden. Door gemengde loges af te wijzen, aanvaarden we de schande en de hoon van de samenleving,” bevestigt een lid van Lithos. Binnen dit samenwerkingsverband hebben de vrijmetselaars gekozen voor een uniseks of een gemengde loge. Ze beweren al ongeveer 350 broeders en zusters te tellen en hebben 10 werkplaatsen. Vandaag, na de gedwongen overgang, is de storm gaan liggen. De gemoederen zijn bedaard tussen de DH en de GO, en Lithos zou het “label” obediëntie krijgen.

Kan in dit verband het recente besluit van het Grootoosten van Frankrijk vrouwen niet langer uit te sluiten (zie pagina 34) de Belgen van het GO verontrusten? Broeders of loges hebben gewaarschuwd dat zij zouden vertrekken met wapens en uitrusting, wanneer er vrouwen worden ingewijd.

Binnenkort wordt een boek uitgegeven, getiteld La Mixité maçonnique in de 20e eeuw, geschreven door Philippe Liénard, een van de initiatiefnemers van de oprichting van de GLMB.

Afgelopen zondag, had Bart Maddens het hier al over bij Jean-Pierre Rondas. Het vraaggesprek is nog na te beluisteren via deze >link< en kan als podcast worden gedownload. In een interview met F.B in Le Vif/L'Express van 23/04/2010 komt Bart Maddens hierop terug. Een parafrase van dit interview wordt u hier aangeboden. In zijn verklaring op dinsdag riep Jean-Luc Dehaene de Franstaligen en Nederlandstaligen op zich in te leven in de logica van de andere gemeenschap. Waarom willen de Vlaamse partijen BHV splitsen? Bart Maddens, politieke wetenschapper aan de KUL, formuleert een antwoord op die vraag.

Vlaanderen vreest dat de verfransing van de Rand nooit ophoudt

Aan Franstalige kant wordt de hardnekkigheid niet begrepen waarmee de Vlaamse partijen op het standpunt blijven dat het tweetalige arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde moet worden gesplitst. Waarom is deze vraag zo belangrijk in de ogen van de Vlamingen? 

Sinds de late achttiende eeuw strijden de Vlamingen voor het behoud van hun taal en cultuur. Dit leidt, op het politieke front, tot een uitgesproken verdedigende tegenbeweging. Vergeet niet dat het Nederlands nog steeds een minderheidstaal is, terwijl het Frans een internationale taal is. De politieke cultuur in Vlaanderen is doortrokken van de angst dat de verfransing van de gemeentes rond Brussel nooit stopt, en dat de Franstalige 'olievlek' nog verder zal uitdeinen. Want in feite gaat de verfransing inderdaad gewoon door. De verkiezingsuitslagen getuigen hiervan: in de rand rond Brussel vergroten de Franstalige lijsten hun verkiezingsscore keer op keer. Als gevolg hiervan delen vele Vlamingen de vrees dat de status van het Nederlands als enige officiële taal in Vlaanderen in het gedrang komt. 

Men begrijpt de bezorgdheid van degenen die de Nederlandse taal verdedigen. Maar waarom houdt die in dat BHV moet worden gesplitst? 

Het bestaan van Brussel-Halle-Vilvoorde moedigt de politieke leiders aan alles in het werk te stellen om Franstalige stemmen te winnen in de Brusselse rand. Naarmate de verfransing van de rand voortschrijdt, worden de Franstalige partijen versterkt. Dat Halle en Vilvoorde deel uitmaken van het kiesdistrict Brussel is een veeg teken aan de wand voor de inwoners van deze gemeentes. Hierdoor wordt hun het signaal gegeven dat ze deel uitmaken van de Franse Gemeenschap. Hierdoor komen ze niet tot enige binding met het Vlaamse beleid. Ik heb de Vlamingen echter altijd voorgehouden dat de splitsing van BHV de verfransing van de rand een beetje zal vertragen maar die zeker niet zal stoppen.

In het Franstalige Belgische weekblad Le Vif L'Express van 16 april 2010 verscheen een artikel van M.-C.R met als titel "Le poids de la religion ou celle des coutumes ?". Een parafrase van dit artikel vindt u hieronder.

De last van de godsdienst of die van de traditie?

In sommige Brusselse wijken komen nieuwe culturele en godsdienstige regels kijken. De religieuze eisen maken hun opwachting in de publieke ruimte, het bedrijfsleven, op school of in de ziekenhuizen. De islam, het geloof of het geheel aan tradities, neigt ertoe zich in Brussel steeds meer te profileren.

Waarom spreken over “moslims” als de etnische lappendeken van Brussel tot duizenden andere namen aanleiding kan geven? Omdat velen dit bij hoog en bij laag beweren. Uit een onderzoek dat door de Koning Boudewijnstichting in 2009 is gevoerd naar de bevolkingsgroepen die uit de Marokkaanse immigratie zijn voortgekomen, is gebleken dat 55% van de Marokkaanse Belgen in de eerste plaats hun “Marokkaanse eigenheid” claimen (slechts 7% ziet zich als Belg); 36% legden er ook de nadruk op dat zij moslim zijn. In 2008 had hetzelfde type onderzoek naar Turkse Belgen al aangetoond dat 40,6% van hen zich identificeren met Turkije en 31% met de Turkse Islam. De invloed van het culturele patroon van herkomst verdwijnt dus niet zomeer na een lange periode van duurzame vestiging, mogelijk gemaakt door de toegang tot de dubbele nationaliteit.

In tegenstelling tot Parijs, waar minderheden in de buitenwijken leven, neigen zij er in Brussel toe zich in de centrale gemeenten te vestigen, binnen de “kleine ring”, aan deze en gene zijde van het kanaal. Daar ook is de armoede het meest zichtbaar. Men vindt er méér schoolverlaters dan waar ook. Meer dan 50% van de jongeren is er werkloos. Of zij houden zich onledig met louche zaakjes en misdrijven. De laatste tijd ontglipten gehele wijken aan elke controle. De rust is weergekeerd. Maar een herhaling van de botsingen tussen jongeren en politie, tussen 'blanken' en 'allochtonen’ of tussen stadsbendes samengesteld op godsdienstige basis (Arabische moslims tegen Afrikaanse aanhangers van de pinksterbeweging) is nog steeds mogelijk.

In andere tijden zouden deze spanningen zijn toegeschreven aan de precaire financiële situatie of de ontworteling van de betrokkenen. Waarom dan religieuze oorzaken zoeken? “De godsdienst houdt geen noodzakelijk verband met sociale aangelegenheden,” merkt socioloog Eric Corijn  van de Vrije Universiteit Brussel op. "Er moet altijd een verband zijn tussen godsdienst en andere sociale verschijnselen. In de jaren 1960 en 1970 was de identiteit van migranten die van arbeiders. Door de economische crisis vonden ze warmte, wederzijdse hulp en bescherming binnen hun gemeenschap. Zij zijn daar economisch steeds meer afhankelijk van geworden, wat hun etnische, culturele en godsdienstige samenhorigheid heeft doen toenemen. Maar het is altijd ongezond en zelfs gevaarlijk om aan deze maatschappelijke gedrevenheid veralgemenende vooroordelen tegenover godsdiensten te koppelen.” Vooral doordat een groot aantal moslims in België proberen te integreren en daarin slagen, waarbij zij zich aan onze samenleving aanpassen en die verrijken. Enkele maatschappelijke ontwikkelingen vertonen een godsdienstig stempel met problematische trekken. Beschrijving van vier punten.

De monocultuur geeft aanleiding tot het ontstaan van getto's, met soms waarachtig moeilijke onderlinge verhoudingen tussen de bewoners tot gevolg. De komst van Europa in de Schumanwijk heeft geleid tot de geleidelijke verdwijning van het buurtleven. Dit geldt zelfs voor wijken met een verpletterend overwicht aan moslims. De “anderen” voelen er zich uitgesloten. Schijnbaar een tegenstelling: terwijl de islamitische gemeenschap op zoek is naar het behoud van zijn identiteit, zoekt de niet-moslim in bepaalde buurten tevergeefs naar een slagerij die niet alleen halal vlees te bieden heeft of naar een verkoophuis van alcoholische drank. Betreft het hier slechts de wet van vraag en aanbod? Wellicht. Maar met gevolgen voor het dagelijkse leven en de uiterlijkheden; tot spijt en verdriet van sommigen en tot woede van anderen.

In “oud Molenbeek” serveert men bijvoorbeeld niet langer alcoholische drank. Behalve in sociale restaurants en in het Huis der Culturen, dat door de gemeente wordt ondersteund, en in een klein café tegenover het politiekantoor dat gerund wordt door een Turk. Op de markt spreekt men Arabisch en de hoofddoek is alomtegenwoordig. Maar het is de religieuze sfeer die aanstootgevend is. “Enkele maanden geleden verklaarde ik tegenover le Vif/L'Express dat het feit dat het centrum van Molenbeek op Marrakech gelijkt geen probleem was, maar dat het niet de bedoeling kan zijn dat het Peshawar wordt,” laat eerste schepen Françoise Schepmans (MR) weten. "Ik ben aangevallen door de socialisten, nochtans leden van dezelfde meerderheid als ik. Ik moest ook aan een aantal van de mensen van mijn lijst uitleggen dat ik niet op een etniciteit doelde, maar op het gevaar van een religieuze overname van de samenleving."

In de kantine van een aantal lokale scholen is varkensvlees niet langer te verkrijgen. Maar geen enkele gemeente heeft de sprong gemaakt om ook halal vlees op te leggen, ondanks de grillen van een aantal mandatarissen in Molenbeek en Schaarbeek.

Er heersen nieuwe maatschappelijke normen in de straat, waarvan het hachelijk is die toe te schrijven aan een godsdienst liever dan aan een falende gezinsopvoeding of aan eerbied voor de “andere”. Maar de feiten liegen er niet om: meisjes zonder hoofddoek of die te kort gerokt lopen, worden behandeld als “hoeren”. Malika (een schuilnaam), van maghrebijnse afkomst en politieagente, die aanvankelijk terughoudend stond tegen een verbod op de hoofddoek, herziet haar standpunt: “Als ik naar de markt ga in Molenbeek, dan krijg ik onaangename opmerkingen over mij heen van bepaalde handelaren omdat ik in Europese trant gekleed loop. Het leven is niet gemakkelijk voor meisjes van de buurt.“ In sommige straten loopt een “allochtoon” die zich op straat begeeft met een vriend die duidelijk Belg is, het gevaar berispt te worden met “Wat doet jij met die Vlaming (nvdr: bijnaam voor een Belg)?” De homokoppels of prostituees vallen evenmin in goede aarde en worden soms aangevallen door kleine misdadigers die zich voordoen als verdedigers van de islam.

Tijdens de Ramadan of bij het verlaten van een moskee, worden geparkeerde auto's in dubbele rijen een pest waar niemand een opmerking over durft te maken. “Er is zoveel onverschilligheid aan de dag gelegd ten opzichte van dit onbeschaafde gedrag, dat enkel een zichtbare autoriteit die burgerzin weet af te dwingen, in staat is om wederzijds respect in het publieke domein weer ingang te doen vinden,”, beweert Guido Vanderhulst, een verdediger van het industriële erfgoed in Sint-Jans-Molenbeek (la Fonderie) en voormalige strijdmakker van Philip Moureaux (PS) toen die zich in de jaren 1990 voor immigranten had opengesteld. “Gezien de verslechterende situatie, moeten we een commissie van wijzen bij elkaar brengen om opnieuw maatschappelijk regulerend op te treden,” raadt hij aan.

De moskeeën zijn meer dan een plaats van gebed. Zij sturen de moslims geestelijk en gedragsmatig meer dan de onbezielde Moslimexecutieve. Politici hebben dat goed begrepen en trekken er, in navolging van Philippe Moureaux, verschillende keren per jaar heen, zich daarbij verheugend over hun samenwerking. Ook de burgemeester van Schaarbeek, Bernard Clerfayt (FDF), is één en al oor voor hen, ook al heeft hij in verkiezingstijd afgezien van “hoffelijkheidsvisites”. Bij het grote publiek is niet geweten dat de voorzitters van de moskeeën echt invloed kunnen uitoefenen. Zij beschikken echter niet over enige democratische legitimiteit en zijn soms afhankelijk van hun land van herkomst. In Schaarbeek zételt een voorzitter van een Turkse moskee in de gemeenteraad voor de MR. Philippe Moureaux zelf is op een dag het voorzitterschap van een Marokkaanse moskee aangeboden. Ofschoon een mooi eerbetoon aan de man van het veld, betreft het hier duidelijk een misverstand.

Volgens Corinne Torrekens, auteur van L’Islam à Bruxelles (De Islam in Brussel, Éditions de l'Universite de Bruxelles, 2009), kennen twee gemeentes een jaarlijkse subsidie toe aan islamitische gebedshuizen: in Molenbeek (€ 35.000, verdeeld door de Adviesraad van de moskeeën) en Schaarbeek (€ 50.000 gedoneerd aan de Vereniging van moskeeën, welke die voor een deel moet besteden aan het offerfeest). Sint-Joost weigert echter formeel te praten met “geestelijke leiders”, wat wordt betreurd door Emir Kir, Brussels hoofdstedelijk staatssecretaris voor Stedenbouw (PS) en vaak genoemd als opvolger van burgemeester Jean Demannez (PS).

In het Brusselse gewest zijn 80 moskeeën erkend tegenover 116 katholieke, 17 protestantse, 13 orthodoxe, 2 anglicaanse en twee dozijn synagogen. Nog volgens Corinne Torrekens is 80% van het islamitische religieuze en communautaire netwerk geconcentreerd in vijf gemeentes (Molenbeek, Anderlecht, Brussel-Stad, Sint-Joost en Schaarbeek), waar 75% van de Brusselse moslims leven en steeds minder christenen of joden ... Is het mogelijk dat een aantal opgegeven gebedshuizen door de lokale islamitische gemeenschappen worden overgenomen? “In het huidige klimaat zou een dergelijke overdracht door extremisten aan alle kanten symbolisch worden gezien in termen van winst of verlies van grondgebied.” Zo vat een pastoor samen die betrokken is bij de zaak. Uit principe heeft kardinaal Danneels zich hiertegen altijd gekant. “De katholieke Kerk geeft er de voorkeur aan haar goederen toe te vertrouwen aan katholieke nieuwkomers of aan andere christelijke gemeenschappen.”

De Sint-Franciscus-Xaveriuskerk bevindt zich in de Eloystraat, goed en wel in Kuregem en niet ver van de nieuwe stek van Monseigneur Léonard. Afrikaanse katholieken hebben er zich genesteld, maar de glasramen zijn vroeger al gebroken. Ook de oude synagogen van Anderlecht en Schaarbeek zijn verwaarloosd. Soms doordat de meer welgestelde joodse gezinnen naar Vorst en Ukkel zijn getrokken, maar ook vanwege het gevoel van onveiligheid in de omgeving. “Ze staan enkel nog open tijdens de grote joodse feestdagen,” gaf rabbijn Albert Guigui La Capitale tot uitleg mee.

Welke zorg zal worden verleend aan kleine, lokale musea, religieuze gebouwen, architectuur en beelden; getuigen van een geschiedenis waarmee moslims slecht vertrouwd zijn, die zij geringschatten en die hen soms vijandig gezind was? Maar thans ligt de toekomst van Brussel voor een deel in hun handen. De opleiding van deze toekomstige leidinggevenden op gemeentelijk niveau is doorslaggevend. “We maken geen stad door haar verleden uit te wissen,” waarschuwt Guido Vanderhulst. “De nieuwe gemeenschappen dienen in een historische continuïteit datgene te doen wat hun voorgangers hebben gedaan; dat wil zeggen, een deel van het oude erfgoed voor rekening nemen, waar waarden zoals democratie en solidariteit uit zijn voortgesproten.”

De aanwezigheid van de islam geeft aanleiding tot nieuwe discussies en "herinneringen", die soms in conflict komen met de oude. Toen de Senaat in 1998 het bestaan had erkend van de volkerenmoord op christenen in het Ottomaanse Rijk, door de islamitische geleerden van die tijd vergoelijkt als een “jihad”, is de socialistische Onkelinx, minister van Justitie (PS), in 2005 overstag gegaan om te voorkomen dat de ontkenning van de Armeense genocide zou worden bestraft. Zij hengelde toen naar het burgemeesterschap in Schaarbeek, dat een grote Turkse gemeenschap telt. De PS wilde Emir Kir als zijn gewestelijk stemmencanon niet verliezen, ofschoon hij negationistische taal had verkondigd.

Een andere kwaal, het antisemitisme, verschuilt zich onder het mom van solidariteit met het Palestijnse volk of Iraans georiënteerd “antizionisme”. Zelfs in Ukkel vinden Joodse feestdagen onder bescherming plaats. Sommige per satelliet ontvangen televisiezenders braken doorlopend een antiwesters betoog uit en versterken het verschijnsel van de identificatie met verre oorlogen (Palestina, Irak, Afghanistan). In de marge van het Israëlisch-Palestijnse conflict proberen sommige leidinggevenden van bepaalde gemeenschappen de Belgische diplomatie te beïnvloeden. Lukt dat niet, dan verklaren ze dingen zoals: “Verwacht dan niet dat de verscheurde en gestigmatiseerde Brusselse jongeren “uw” waarden aannemen, want die zijn bloedrood! Wat mij betreft heeft een jonge dader veel meer verdienste en meer recht op respect dan een minister, een politicus of partijen die hun geld verdienen op het bloed van kinderen en burgers ... " (blog van Mohsin Mouedden).

In wijken die hun pluralisme verliezen, bestaat ook het risico dat, om een licht ontvlambaar deel van de bevolking niet voor het hoofd te stoten, de grondrechten niet langer kunnen worden gegarandeerd. Een tentoonstelling in het stadscentrum werd gesloten na bedreigingen vanwege een installatie van rode schoenen met hakken op een gebedsvloerkleed. Allochtone mandatarissen hebben binnen de PS al verzocht de route van de Gay Pride om te leiden. Een gedachtewisseling over de islam wordt al gauw als beledigend ervaren en kan aanleiding geven tot de beschuldiging van “islamofobie”, tot krakeel of zelfs tot lichamelijke bedreigingen. Het eerste doelwit zijn die moslims die zich van de gemeenschap onderscheiden. 

Een van de meest wonderlijke analysten van de Belgische status questionis, is de Naamloze Achter Ons (N*A*O*).

Een fragment uit N*A*O*'s Questions aux belgicistes (XX): THE DAY AFTER, van zaterdag 24 april 2010:

"Vlaanderen wil niet alleen niet langer wachten om zijn eigen voorkeuren na te streven, het ontdekt tegelijk dat de jarenlange morele discussie over de al dan niet “zwarte” trekken van zijn verlangen slechts de maskerade was voor het genot van het Franstalig Brussels regime (dat daarbij nog eens betrapt werd tijdens zijn pervers misbruik van Vlaanderens Waalse broertje).

Vlaanderen wordt er zich van bewust dat het geen goede politici heeft. Zijn verkozenen bekwamen nooit materiële voordelen voor Vlaanderen. Zij onderhandelden nooit om Vlaamse verlangens te realiseren, hoogstens om deze te mogen uiten, waarvoor altijd moest betaald worden. Een uitzondering voor een recht ; een tegenbesteding voor een investering."

Voor de hele column, klik hier <